büşra
@rosedaws
sadece kaliteli okurlar
Yazmak gerçek sihre en yakın şey. Yazmak hiçlikten bir şey yaratmak, başka diyarlara kapılar açmak demek. Yazmak gerçek dünya canınızı fazla acıttığında kendi dünyanızı şekillendirme gücü verir insana. Yazmayı bırakırsam ölürüm. Kitapçıda kitapların sırtlarına özlemle dokunmadan, bu kitapların raflara gelene kadar geçtikleri uzun editöryel süreci merak etmeden ve kendi deneyimlerimi yad etmeden dolaşamam bir daha.
Reklam
Ama Twitter basbayağı gerçek hayat; hatta gerçek hayattan daha gerçek çünkü yayıncılığın sosyal ekonomisi bu âlemde dönüyor, çünkü sektörün başka bir alternatifi yok. Çevrimdışıyken yazarlar yüzü olmayan, birbirinden yalıtılmış hâlde tuşlara basıp kelimeler üreten farazi mahluklardır. Kimsenin omzunun üstünden bakıp ne yaptığını göremezsiniz. İnsanların iddia ettikleri kadar harika hayatlar yaşayıp yaşamadığını bilemezsiniz.
İtibarını hiç lekeletmeden skandaldan skandala koşmayı beceren yazarlar biliyorum. Çoğu Beyaz. Çoğu erkek. Isaac Asimov seri tacizciydi; Harlan Ellison da öyle. David Foster Wallace da Mary Karr'ı istismar ve taciz etmiş, ısrarlı takipten vazgeçmemişti. Deha diye göklere çıkarılıyorlar hâlâ.
Cemrenin havaya düştüğü gün, takvimini cemrelere ayarlayan toprak insanlar için yılbaşıdır, sevinçle karşılanır. Cemreler yerden göğe bir kıpırtısız. Kış gelirken yılan ağzına üç çakıl taşı alıp yerin altına saklanır, kendini bu üç taşla beslermiş. Sırasıyla taşları ağzından çıkarır, ilk taşla cemre havayı,ikinciyle suyu, üçüncüyle toprağı ısıtırmış. Yılan son taşı ağzından atınca toprağın da ısınmasıyla yeraltından çıkıp dolaşmaya başlarmış. İnanışa göre cemre suya düşünce bir kurbağa olur, sonra da ondan balıklar doğar.
Sayfa 15 - Yapı Kredi Yayınları
