Yarın, bugünü yaşanılabilir hale getiriyordu. Kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı! Lotonun çıkma ihtimalini, âşık olunacak insanla tanışma ihtimalini, sonsuz mutluluk ihtimalini içinde barındıran o sihirli sözcük: yarın.
Ben sadece fazlasıyla ciddiye almıştım,küçükken babamın bana birini üzdüğümde söylediği o sözü,"Kendini karşındakinin yerine koy." Ve ilk başlarda bunu o kadar çok yapmıştım ki bir gün dönüş yolunu yani kendimi bulamadım.
Üretmeye, uyumlu olmaya çalışmıştım. Dünyayla aynı hızda dönmeye. Yapabildiğim kadarıyla benim düşüşüm en üst noktadan değil, hiçbir yerdendi. Hiçbir zaman yükseldiğimi hayal etmediğim için çünkü buna kanıt olacak herhangi bir şey yaratmamıştım-düşüşüm de bir boşlukta gerçekleşiyordu. Hiçbir yerden hiçbir yere düşüyordum.