Karen Horney isimli bir psikiyatristin kitabında okudum, çok değerli bir düstur:
*"Bütün bu korkular, çözülmemiş çatışmalardan kaynaklanır. Ama sonunda bir bütünleşme istediğimiz takdirde bunlarla karşı karşıya gelmek zorunda olduğumuz için, bunlar ayrıca kendimizle yüzleşmemize bir engel olarak kalırlar. Söylemek gerekirse bunlar, kurtuluşa ulaşabilmeden önce geçmemiz gereken Araf'tır."*
Bu düsturla bakıldığında karşımıza çıkan tüm sorunlar, problemler, engeller aslında onları aşıp daha sağlam ve dengeli bir duruma geçiş için bir imkandır. Onlar verir yani imkanı, böyle bakıldığında, aslında bunlar lütuftur. O yüzden hem kendi içimizdeki hem ilişkilerimizdeki tümsekleri geçtikçe artık yol düzleşir ve kişi bir öncekinden bile daha rahat yürümeye başlar. Bu durumda insan ilişkileri (romantik, arkadaş) önemli bir yer edinir; kişi tek başınayken subjektif düşüncelerinin kurbanı olabilir ve bir hamsterın o yuvarlak şeyde koşması gibi koşturup durur, ama hiç ilerleyemez. İçtenlikle hareket eden iki kişi iletişim kurduğunda ise birbirlerinin bakış açılarını genişletir, kişinin sarmaldan kurtulma imkanı zuhur eder. Özellikle romantik ilişkilerdeki araf, farkındalıkla birleşmiş iletişim ile geçilir.