rmys
@rrnys
4 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Geçenlerde Simyacı ile ilgili bir video karşıma çıktıktan sonra tekrar okumaya karar verdim. İlk defa 8-9 sene önce okumuştum.
Kitabın verdiği bir çok mesaj var bunlar:
-İnsanın kişisel menkıbesi peşinde koşması gerektiği
-Kişisel menkıbesini bulma yolculuğunda evrenin ona yardım edeceği, insanın işaretleri farketmesi ve takip etmesi gerektiği
-Asıl hazinenin kişisel menkıbemizi bulma yolculuğu boyunca geçirdiğimiz değişim sonunda ulaştığımız hal olması
-değişmekten korkmamamız gerektiği, dönüşümün kıymetli olduğu
Hayatımızın bir amacı olduğu, hepimizin kendi hikayemizi yazdığımızı ve bu hikayeyi bir ‘mucize’ olduktan yaşamaya başlamayacağımızı, yaşadığımız her anın hikayemize dahil olduğunu hatırlatıyor bize kitap. Vardığımız hedef önemli ama yola ve yolda dönüşmeye odaklanırsak sonunda bir hazineye ulaşabileceğimizi söylüyor.
Bunu söylerken keşke tek sorumlunun sadece insanın kendisi olduğu düşüncesini bu kadar hissettirmeseydi bize. Çünkü insan tek başına bu kadar sorumlu değil. Külli iradeyi göz ardı etmemek gerekiyor. O takdirde 13 yaşındaki halim farkına bile varmadan bu sorumluluk altında ezilmezdi diye düşünüyorum.
Kitap ile ilgili en sevdiğim kısımlardan biri: Santiago’nun daha iyi yastık oldukları için kalın kitapları okumayı sevmesi diğeri ise yüreklerimizin acı çekmemizi istemediği için bir süre sonra kısık sesle konuşmaya başladıklarını söylediği kısım oldu.
İyi okumalar.
Saatleri Ayarlama Enstitüsünden sonra okuduğum ikinci Tanpınar kitabıydı.
Yazmak, yeni bir dünya yaratmak çok zor bir iş gibi geliyor bana bundan dolayı yazarlara çok saygı duyarım. Kendisinin çok iyi bir romancı olduğunu bildiğimden kitabı hürmetle okudum. Çok kaliteli bir eser okuyacağımız garanti zaten.
Kitapta bahsedilen bazı karakterler aynı zamanda Mahur Beste ve Huzur romanlarının ana karakterleriymiş yani bu üç kitap birbiri ile bağlantılı, bir nehir roman.
Eser, Kurtuluş Savaşı yıllarında İstanbul’da geçiyor. Kitabın adında geçen ‘Sahne’ savaşın yaşandığı Anadolu, ‘Dışındakiler’ ise İstanbul halkını kastetmektedir şeklinde bir yorum dinledim. Ben Kitabın ana karakterlerinden biri olan Sabiha’nın tiyatroya olan ilgisi ve Anlatıcı olan Cemal’in hem Sabiha ile olan ilişkisinde hem de hayatta biraz dışarıda kalmış bir karakter olduğunu düşündüğümden dolayı kitabın isminin Sahnenin Dışındakiler olduğunu düşünmüştüm.
Kitapta geçen en sevdiğim kısım şuydu: ‘Hayat insanındı. Fakat insan, Yarabbim insan ne kadar zayıftı. Kime dokunmak istesem, kuru bir dal gibi elimde kalıyordu.’
