"Bugünlerde bazen sonbaharda güneşin küçük evimizin çevresindeki tarlaların üzerinde batışını düşünüyorum. Ufkun görüntüsü, bütün çember, döndüğünüzde arkanızda batan güneş, önde pembeleşip yumuşayan gökyüzü, sonra sanki güzelliğini sürdürmekten vazgeçemeyecekmiş gibi yeniden hafifçe mavileşmesi, sonra güneşe en yakın toprakların kararması, ufkun turuncu çizgisinde neredeyse siyah olması; bir daha döndüğünüzde toprağın hala yumuşacık bir halde gözle görülür olması, birkaç ağaç, hasadı toplanmış, sessiz tarlalar, ve oyalanan, oyalanan, sonunda kararan gökyüzü. Sanki ruh böyle anlarda sessiz ve huzurlu olabilirmiş gibi.
Hayat her şeyiyle beni çok şaşırtıyor."
(Gördüğüm en iyi gün batımı tasvirlerinden biri...)