zeynep sıla
@ruhavesila
deü | Ψ
“Kaygı ve Korkular Hakkında Her Şey”, aslında çocuk kitabı olsa da büyüklere de çok şey anlatıyor.
Kitapta bazı yerlerde yazılar büyütülmüş, bazı kelimeler hecelenmiş, bol bol resim var. Ama bunlar sadece dikkat çekmek için değil, aynı zamanda bir amaca hizmet ediyor. Kaygıyı ve korkuyu çocuklar için görünür, anlaşılır ve somut bir hale getiriyor.
Kitap, duyguların bedende nasıl hissedildiğini anlatırken öyle güzel benzetmeler kullanıyor ki gerçekten çok etkileyiciydi. “Sanki midemde bir çamaşır makinesi çalışıyor”, “sırtımda beni ezen bir çanta varmış gibi”, “bedenim donup kalıyor” ya da “bitmeyen bir kaşıntı gibi”…
Ben de yüksek kaygıyla yaşayan biriyim ama bugüne kadar böyle anlatmamıştım hiç. Genelde “midem bulanıyor” derim. Ama çocukların dünyasında çamaşır makinesi gibi bir benzetme yapılması hem çok tatlı, hem de ne hissettiklerini anlatmaları için etkileyici bir yol olmuş.
Kitabın en sevdiğim yanlarından biri, kaygıyı azaltmak ve başa çıkabilmek için önerileri söyleyip geçmiyor, onları açıyor. Örneğin nefes egzersizi bölümünde, sadece “nefes al, ver” demiyor. Sonsuzluk işareti çizerken nefes süresini ayarlamayı, bir çiçeğin kokusunu hayal ederek nefes almayı ya da üflerken bir balon söndürdüğünü düşünmeyi öneriyor. Bu sayede çocuklar için hem eğlenceli hem de akılda kalıcı hale geliyor.
Kitap baştan sona bu tür etkileşimli ve somutlaştırılmış içeriklerle dolu. Sadece anlatmıyor, etkileyici noktası buydu benim için.
Veee ben bu kitabı psikoloji okumama ve ilgi alanımın çocuklar olmasına yönelik okudum. Etrafımda çocuk yok ama bu tarz kitapları okuduğumda içim kıpır kıpır oluyor. Bir çocuk nasıl tepki verecek, benimkine benzer mi, kitapta aynı yerlerden mi hoşlandık diye. Yani ben doğru ve güzel bir araç olduğunu düşünsem de kitap için birebir bir çocuğun
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kahramanlar konuşulur. Başarılılar, güzeller, yakışıklılar. Göz önündekiler, hızlı ve dikkat çekici olanlar konuşulur...Oysa her hikayede birileri daha vardır. Görmediğimiz, bilmediğimiz, konuşulmayan, anlatılmayan, ama en az anlatılanlar kadar değerli olan birileri...
Bu hikayeler tanıdık, belki defalarca duyduğumuz hikayeler… Ama işte tam da bu yüzden ilgi çekici! Çünkü onları bambaşka bir açıdan, daha önce fark etmediğimiz bir yüzüyle anlatıyor Şermin Yaşar. Hikayede göz ardı edilen "biri daha var" diyor. Anlatımı son derece sade ve anlaşılır; bazen buruk bir tebessüm bırakan, bazen de içimizi ısıtan tatlı detaylarla dolu.
Pamuk Prenses’in unutulmuş, arkada kalmış sekizinci cücesini mi dersin? Kırmızı Başlıklı Kız’ın, hiç aklımıza gelmeyen, sormayı bile düşünmediğimiz beş kardeşini mi? Yoksa altın yumurtlayan tavuğun kümesindeki diğer tavukların, altın yumurtlayamadıkları için hissettiklerini mi? Ya da Uyuyan Güzel’in ihmal edilen, uyanık bir kardeşi var mıydı hiç düşündük mü? Alaaddin’in sihirli lambası herkesin dileklerini yerine getirirken, onun ne istediğini kimse sordu mu? Ve daha nicesi...
İşte bu hikayeler, bize masalların bilmediğimiz taraflarını gösteriyor ve sorulmamış soruların peşine düşmemizi sağlıyor.
Ben okurken çok keyif aldım. Yazarın bakış açısı benim çok hoşuma gitti. Büyüklü küçüklü çoğu kişiye hitap edebilecek bir kitap. Umarım okuyan herkes benimki kadar büyük bir keyifle okur.
Bu, Kristin Hannah’dan okuduğum beşinci kitap ve her seferinde beni çok etkiliyor. Bence kalemi o kadar güçlü ki... Yazımı, insanı kitabın içine çekiyor. Bu kadını okumaktan hiç bıkmayacağım <3
Kitap, üç kız kardeşin(Winona, Aurora ve Vivi Ann’in) hikâyesini anlatıyor. Her biri farklı karakterde; Winona hırslı, Aurora arabulucu, Vivi Ann ise özgür ruhlu ve cesur. Aralarındaki bağ, birçok zorlukla sınanıyor. Kıskançlık, ihanet, aşk ve çaresizliği okuyoruz.
Kitap yalın, akıcı ve bazı anlarda o kadar gerçekti ki...Karaktere ister hak ver ister verme o anki duygusunu ve davranışını anlamlandırabiliyorsunuz. Ki Kristin Hannah kitaplarında dikkatimi çeken ve en sevdiğim şeylerden biri karakterler gerçekçiler. Mükemmel varlıklar değiller ve onları bu haliyle okumayı sevdirebiliyor. Ayrıca her karakterden bir parça bulmabilmeniz de mümkün. Bazen o kadar zor anlar geldi ki okurken ben yorulup bitkin hissettiğimi biliyorum fjfjfjjfjff. Yani akıcılığı gibi duyguyu geçirmesi de bence çok başarılı.
Dramıyla sizi derbeder eden ama aynı zamanda sıcacık yapan bir hikaye arıyorsanız, buyurun.
Evet tam olarak yola devam etmek zorunda olan geride kalmışların hikayesi... Tully'nin de değimiyle onları bir tutkal gibi birbirine yapıştıran Kate artık yoktu. (Baştan söyleyeyim ucundan biraz spoilerlıdır.) İlk kitabı lise onda okumuş olmam lazım. Benim de çok sevdiğim değerli dostlarım var. Haliyle kitapla inanılmaz bir bağ kurmuştum. Zaman zaman yerine bizi koymuştum. Yıllar sonra benim de çok değişen hayatımla birlikte ( iki dostum da hâlâ yanımda) bu kitabı okuyunca bunun da bende baya bir etkisi oldu. Kimse kendini iyi hissetmezken, kimse teselli veremezken birbirilerinden yavaşça koptular. Üstüne zarar verdiler, zarar gördüler. Tully'nin tutunacak tek dalı gidince yapayalnız kaldı, elindeki tek dayanağı başarısını kaybetti ; Marah kendine zarar verdi, aile kavramını unuttu; Johnny eşinden sonra ailesini bir arada tutamadı... ama kötü olaylarla birlikte iyi şeyler de olur, er ya da geç...
İkinci kitap ilk kitabın yerini tutamaz elbet lakin Kate gittikten sonra olanları görmemiz çok hoş olmuş. Ve bunu kronolojik bir sıra yerine parça parça vermesi de tekdüzelikten kurtarmış. Ayrıca bir gizem olan Tully'nin annesinin hikayesini de öğrenmek akıldaki bir soru işaretini daha silmiş. Kitabın sonunda da görebileceğimiz gibi dünyanın sonu gelmiş kadar kötü bir olay yaşasak dahi onunla yaşıyoruz. Zor da olsa, gerek tek başına, gerek yardım alarak. Ve sonunda iyi şeyler de olmaya başlıyor. Unutmuyorsun ama kabulleniyorsun. Hayat devam ediyor ve sen yaşıyorsun.
Direkt lafa dalarak söylemem gerek ki kitabın en ama en güzel şeyi iki çocuğun ağzından da okuma şansına sahip olmamız. Çünkü jamie'nin ağzından okurken Elin'e sinirlenip neden yaptı ki böyle derken hemen ardından Elin'in bölümünü okuyup ona da hak verebiliyoruz veyahut bunun tam tersi Elin'i okurken jamie'ye sinirlenip sonra ona hak verebiliyoruz. Ayrıca bu çocukların büyüklerden farklı düşünüşüne , daha masum düşüncelerle istenmeden yapılan kötülüklere de şahit oluyoruz. Dıştan gözüken ve hoş olmayan davranışları çocuğun ağzından onu bu davranışa neyin ittiğini, ne hissettiğini ve aslında yaptığı şeylerin de ona kötü hissettirdiğini anlıyoruz. Kitap konu bakımından bence mükemmeldi. Bazen öyle içine çekti ki çocuklar karşıma geçmiş düşüncelerini, hislerini söylüyor gibi hissettim. Dili ağır değil ve akıcı. Yaş olarak da geniş bir kesime hitap eden bir kitap bence. Bende yeri ayrı olan etkisinde kaldığım, her baktığımda gözlerimden kalp fışkırtan bir kitap oldu.
