Kitabı bitirdim ve şunu dedim;
“Aşk, insanı yoktan var etmez ama yokken var eder miş. Herkes bu duyguyu aynı şekil yaşasaymış bel ki de kalpler bu kadar kapanmış ve karamsar olmazmış.
“Geçmiş kuvvet verir. Şu ân akıp gitmektedir,
gelecek ise pek karanlık görünür. Ölüm hayatla dosttur. İnsan ömrü, yapraklar üzerinde parlayan çiy taneciklerine benzer ki güneş doğar doğmaz kaybolur erir gider...”