Tarık Tufan'ın okuduğum ilk kitabı. Çabuk bitecek gibi duruyor. Kendini okutuyor. Bir günde biter belki ama güzel şeyler biraz uzamalı. Bitince bir iki cümle daha ekleyeceğim. Ne kadar resmî oldu bu yazı. Neyse.
An itibariyle kitabı bitirdim. İlk kez Tarık Tufan okudum. İçindeki birkaç argo kelimeyi saymazsak hoşuma gitti. Beni zorlamadı, kendini yerlerde süründürmedi. Aktı. Kitabın isimsiz başkahramanına ve Eda'ya hiç iyi gözle bakmadım. En çok kahramanın babasına üzüldüm. Baki Semih'in mistik havasıysa 21. yüzyılda yitik bir hazine bulmuş gibi hissettirdi. Sonu beni şoke etti ve aynı zamanda muallakta bıraktı. Sanırım yazar kitabı bitirmeyi bize bırakmış. Ben mutlu bi son dilerdim, her zaman da dilerim. O yüzden bu kitap benim için mutlu bitmiş sayılacak.