"Ey Toprak, bizleri bağrında taşıyorsun. Bizlere mutluluk vermedikten sonra nerde kaldı senin analığın, ne diye geldik bu dünyaya? Ey Toprak, çocuklarınız biz senin, bize mutluluk ver, bizleri mutlu kıl!"
Ondan hikayesine devam etmesini istedim. Minnettar bir ifadeyle, sanki ona iyilik yapıyormuşum gibi yüzüme baktı. Derin bir mutluluk duyuyordu, çünkü onun hayatıyla ilgilenen birisi vardı.