– Madem öldüyse evveli aşk-ı demlerin kırıntısı, kendimize yol almaya bir sefere baş koyduk. Doğma ya da ölme yerine, ayrışma veya birleşme dersek... Mükbel Atîde kalarak kendi mevsimini beklemek derdim, açmak için gökyüzüne.
Evet, bu eser de bu dizelerin özeti olarak hissettirdi. Bulmak için kaybolmak, kaybolduğunu anlamak için ise neyi kaybettiğini bulmak gerekirmiş. Beklenmedik uyanışlar, umarsız doğuşlar... Kalemine sağlık yazar, 
Stefan Zweig
Alıntılar:
Hölderlin, Kleist ve Nietzsche'de ilk göze çarpan şey onların dünyayla olan bağlantısızlıklarıdır. Şeytan Faust'ta bulduğu kişiyi gerçek hayattan koparıp atar. Üçünün de karısı ve çocuğu yoktur (tıpkı kan kardeşleri Beethoven ve Michelangelo gibi), evleri ve servetleri yoktur, sürekli bir meslekleri, güvenli bir makamları yoktur. Göçebe tabiatlıdırlar, dünya üzerinde başıboşturlar, toplum dışında, garip, hor görülen insanlardır ve tümüyle anonim bir varoluş sürdürürler. Dünyevi hiçbir şeye sahip değillerdir: Ne Kleist, ne Hölderlin, ne de Nietzsche kendine ait bir yatağa sahip oldu, hiçbir şey onların malı değildi, kiralık iskemlelerde oturup kiralık masalarda yazdılar ve yabancı bir odadan diğerine dolaşıp durdular. Hiçbir yere kök salmadılar... _s9
Böylece bütün gücünü sabırla katlanmaya harcar, saflığın kendini korumasına. Ateşe ve suya karşı cıvanın yaptığı gibi onun elementi de kendini her türlü bağlantıya ve birleşmeye karşı korur. Bu yüzden alın yazısı gibi yenilmez bir yalnızlık onu sımsıkı sarmıştır. _s31
Güzelliği, saflığını korumuş ve yaşlanmamış olarak başka bir yerde parlamaya devam eder: Şarkısının kırılmaz aynasında. _s36
Şairin görevi
Tanrısal olanı yalnızca
Kendisi de öyle olanlar inanır. _s37
Onu kıracak olan şey önce sertleştirir onu, sertleştiren şeyse kırar. _s86
O muazzam yalnızlığının
Stefan Zweig
Alıntılar:
Hölderlin, Kleist ve Nietzsche'de ilk göze çarpan şey onların dünyayla olan bağlantısızlıklarıdır. Şeytan Faust'ta bulduğu kişiyi gerçek hayattan koparıp atar. Üçünün de karısı ve çocuğu yoktur (tıpkı kan kardeşleri Beethoven ve Michelangelo gibi), evleri ve servetleri yoktur, sürekli bir meslekleri, güvenli bir makamları yoktur. Göçebe tabiatlıdırlar, dünya üzerinde başıboşturlar, toplum dışında, garip, hor görülen insanlardır ve tümüyle anonim bir varoluş sürdürürler. Dünyevi hiçbir şeye sahip değillerdir: Ne Kleist, ne Hölderlin, ne de Nietzsche kendine ait bir yatağa sahip oldu, hiçbir şey onların malı değildi, kiralık iskemlelerde oturup kiralık masalarda yazdılar ve yabancı bir odadan diğerine dolaşıp durdular. Hiçbir yere kök salmadılar... _s9
Böylece bütün gücünü sabırla katlanmaya harcar, saflığın kendini korumasına. Ateşe ve suya karşı cıvanın yaptığı gibi onun elementi de kendini her türlü bağlantıya ve birleşmeye karşı korur. Bu yüzden alın yazısı gibi yenilmez bir yalnızlık onu sımsıkı sarmıştır. _s31
Güzelliği, saflığını korumuş ve yaşlanmamış olarak başka bir yerde parlamaya devam eder: Şarkısının kırılmaz aynasında. _s36
Şairin görevi
Tanrısal olanı yalnızca
Kendisi de öyle olanlar inanır. _s37
Onu kıracak olan şey önce sertleştirir onu, sertleştiren şeyse kırar. _s86
O muazzam yalnızlığının
Huzursuzluk ~ Zülfü LİVANELİ
“Ben bir insandım…”
Sözün özü kitabın özeti.
Ortadoğu’daki savaşın ve IŞİD zulmünün en çok etkilediği Ezidi kadınların ve çocukların yaşadıklarını anlatan,güçlü bir aşk ve inanç hikayesi.İstanbul’da gazetecilik yapan İbrahim,bir sabah çocukluk arkadaşı Hüseyin’in ölümünü haber masasında bulur,araştırmak için Mardin’e doğru yola çıkar ve gizem perdelerini sırayla aralar.Kitapta bazı anların geçtiği Deyrulzafaran kilisesi ve güneş tapınağını 2 yıl önce gezmiştim.Okurken kilise ve tapınak gözlerimin önüne geldi.İbrahim’le birlikte ordaymışım gibi hissettim ve bu durum daha çok etkilenmemi sağladı.Kim bilir tam yerinde okumak ne kadar etkileyici olurdu.Muhteşem bir Livaneli eseri.
~ALINTILAR~
“Beni alıp tekrar karnına soksan bile koruyamazsın artık anne!”(s13)
Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile neşelidir.(s22)
Bu insanlar Yezid’i değil Ezidi’dir.(s 46)
”İnsanlık ağacının kırılmış dalıyız”derler.(s47)
Demek ki bazı acıları ölüm bile unutturamıyor, bazı davranışlar ölümden sonra bile bağışlanmıyor.(s60)
…şeytanın çocukları değil bu insanlar, güneşin çocukları,üç dağın çocukları,kelamın çocukları.(s70)
Her insanın içinde iyi ve kötü, yan yana durur.Hangisini beslersen o galip gelir.(s87)
Bir yer var
İyiliğin ve kötülüğün ötesinde
Seninle orada buluşacağız.Mevlana
Öyle çok kanımız döküldü ki,iki nehrin suyu bu kanı yıkamaya yetmez.(s93)
Gözlerinde karanlık bir nefret okunuyordu….İnsan umudunun bir kısmını kaybederse üzgün görünür ama tamamen umutsuz kalınca,böyle olur.(s97)
• ...kendimizi hayvanlardan ve bitkilerden üstün görmemiz büyük bir aldatmaca, insanlik diye yücelttigimiz sey aslinda ne asagilayici bir kavram diye düsündüm. (s101)
• Huzursuzdum...Tam tersi sanilir ama
Beğendiğim bir kaç masalı sizlerle paylaşmak istiyorum.
- Kurtla köpek s13
- Dişi köpek ve arkadaşı s62
- Geyikten öcünü alan at s152
- Altınlarını yitiren cimri s163
- Yavru sıçan yavru horoz ve kedi s214
- Çamura batan araba s232
- Aslanın sarayı s259
- Arabayla sinek 263
- Kurtla tilki s492
