Peyami Safa'nın "Fatih Harbiye" romanı doğu ve batı çatışmasını Neriman isimli bir genç kız üzerinden işlemiştir. Fatih doğuyu Harbiye ise batıyı temsil etmektedir. Karakter tahlilleri, mekan tasvirlerini ve betimlemeleri oldukça iyi bir kitaptı. Dili ağır olmadığından okuması kolay ve akıcıydı. Türkiye'nin batılılaşma döneminde toplumdaki kültürel buhranı iyi tasvir etmiş Peyami Safa. Kitaptan anladığım yegane şey Batının zenginliklerini de kendi kültürümüzden soyutlanmadan yaşamamız gerektiği. Lakin beni düşündüren etkenlerden biri de hangi gelenek ve kültüre sahip çıkmamız gerektiği. Şayet kız isteme merasimi Türk gelenek göreneklerinden sayılsa da bence toplum olarak bundan soyutlanmamız doğru olacaktır. Kitapta batı kültürünün de iyi yansıtıldığını düşünmüyorum. Sırf doğu kültürü daha doğru denilsin diye batı kültürü fazla uçuk anlatılmış. Batıda da o tür tipler yok değildir ancak genele bakıldığında doğu kültüründe de özellikle o dönemde bir kadın eve geç geldiğinde anlayışla karşılayacak bir baba yoktur.
Neriman'ın kafasının karışması, iki tarafta sıkışması çok normal. Özellikle genç yaştaki bireyler yeniliklere ve değişimlere daha çok merak duyar. Güzel kıyafetler almak istemesi, gezmek istemesi, balolara gitmek istemesinden daha doğal bir şey göremiyorum. Bu nedenle aslında çatışmayı biraz anlamsız buldum diyebilirim. İnsanlar ne diyecek diye istediği şekilde hayatını yaşayamayan bir kızın bunalıma girmesi de ne o dönem ne de şimdi toplumumuzun pek değişmediğini bana tekrardan gösterdi. Tabii o döneme göre değerlendirmek gerekirse bunlar bir Türk kızının normalde yapabileceği şeyler değil. Ayrı olarak da Neriman'ın babası Faiz Bey kızına çok düşkün biri ve iyi biri olarak tasvir edilmiş. O dönem şartlarına göre kızının eve gece iki sularında gelmesine
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Çocuk kitabı olduğunu söyleyip duranlarla karşılaştım hep. Çocukların da anlayıp okuyabildiği bir kitaptı lakin çocuk kitabı değildi. Benim içimdeki çocuğun kitabıydı. Kitabı okurken her sayfasına gözyaşı döktüm. Başkalarıyla fikir alışverişi yaptığımda neden ağladığımı sordular. Bilemiyorum, hisleri o kadar yoğun hissettirdi ki her satırda kendimden bir parça buldum." diyebildim. Özellikle Zeze benim çocukluğumdu.
Çocukken ben de pek uslu bir çocuk sayılmazdım. Şımarıp durur, yaramazlık yapardım. Yaptığım her yaramazlığın mükafatını da alırdım elbet. Özellikle babam ve dedemden gördüklerimi unutamıyorum. Sürekli bana kızarlardı, şımarmamamı söylerlerdi. Oysa 4-5 yaşındaki bir çocuğun yaramazlık yapmasından doğal ne vardır? Yazlığımıza giderdik. Doğallığın alası bir yerdi orası. Güzelliğine diyecek yok, peki ya huzur? Ona da diyecek bir şey yok, çünkü huzur yok.
Komşu evlerde arkadaşlarım vardı. Hepsi yazın oyun oynar eğlenirken bize bahçe işi yaptırırlardı. O çocuk halimle yapamadığım için de bir ton azar işitir, dayak yerdim. Yediğim dayaklardan korunmak veya az da olsa teselli bulmak için sığınabileceğim bir Portuga'm yoktu. Benim Portekizlim olmadı hiç. Bu yüzden Zeze'nin Portuga'sına sığındı içimdeki küçük çocuk. Zeze'nin yerine koydu kendini. Portuga öldüğünde kendimi hiç durduramadım hele. Küçükken sahip olamadığım kurtarıcı sonrasında da gitmişti ellerimden.
Küçüklüğümdeki o atılgan, sevimli, yaramaz ve hayat dolu enerjisi olan çocuk yok artık. Büyüklerini zorla da olsa dinledi. İçine kapandı, durgunlaştı. Artık onu görenler "Ne uslu ve sessiz bir çocuk!" demeye başlamışlardı. Devam kitaplarını okuyamadım daha fakat umarım Zeze büyüklerini dinlememiştir. Kendi doğrusunda hareket edip çocukluğunu asla kaybetmemiştir umuyorum. Çünkü ben kendiminkini kaybedeli
