Zenginlik insana ait bir özellik değil diyorum. para; insanın doğal bir parçası değil kaybolabilir, çalınabilir, soyut bir kavram, bir takım sıfırlar... zaten hayatı anlamlı olan değerler parayla sahip olunamayanlar. kitap, çalışacak insan, eşya alabilirsin ama bunlar bilginin dostluğun paylaşma duygusunun yerini tutamaz.
oysa zengin aptallar paranın çok önemli olduğunu sanıyorlar bu yüzden de servetlerinin kendilerini ruhsal bir ayrıcalık, özel bir mutluluk getirmesini bekliyorlar.
İstanbul'a bakıyorduk denizden. Bizim istanbulumuza, çalınmış hayallerin şehrine...
Talan edilen anıların başkentine... Yağmalanmış mutlulukların payitahtına... Kırılmış umutların kalesini... Kederlerin kraliçesini... Zorbalığın ele geçirdiği güzelliğe... Sinsiliğin bayrak diktiği zarafete... Aç gözlünün işgal ettiği berekete... Kendi kanımızı sunmaktan başka çaremiz kalmayan şehrimize; sokağımıza, bahçemize evimize, mezarımıza...
İstanbul'a bakıyorduk denizden: Nevzat, Demir, Bir de ben sizler içindeydi İstanbul.
Ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhum bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor. Ama öte yandan, hayatta devam ediyor. İnsan ruhunun yarası dikiş tutmaz.