Zenginlik insana ait bir özellik değil diyorum. para; insanın doğal bir parçası değil kaybolabilir, çalınabilir, soyut bir kavram, bir takım sıfırlar... zaten hayatı anlamlı olan değerler parayla sahip olunamayanlar. kitap, çalışacak insan, eşya alabilirsin ama bunlar bilginin dostluğun paylaşma duygusunun yerini tutamaz.
oysa zengin aptallar paranın çok önemli olduğunu sanıyorlar bu yüzden de servetlerinin kendilerini ruhsal bir ayrıcalık, özel bir mutluluk getirmesini bekliyorlar.
Reklam
İstanbul'a bakıyorduk denizden. Bizim istanbulumuza, çalınmış hayallerin şehrine...
Talan edilen anıların başkentine... Yağmalanmış mutlulukların payitahtına... Kırılmış umutların kalesini... Kederlerin kraliçesini... Zorbalığın ele geçirdiği güzelliğe... Sinsiliğin bayrak diktiği zarafete... Aç gözlünün işgal ettiği berekete... Kendi kanımızı sunmaktan başka çaremiz kalmayan şehrimize; sokağımıza, bahçemize evimize, mezarımıza...
İstanbul'a bakıyorduk denizden: Nevzat, Demir, Bir de ben sizler içindeydi İstanbul.
Ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhum bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor. Ama öte yandan, hayatta devam ediyor. İnsan ruhunun yarası dikiş tutmaz.
Oysa insan yalnız davranışıyla değil, içinden de kötülüğe karşı direnmemeli hayatında kötülüğe direnmekten başka yüksek ve güzel şeyler olmalı ki bütün ilgisini bu konuya toplamasın benim gibi. Bütün vaktini bununla kaybetmesin ve sonunda yorulmasın benim gibi. Her nefes alışında bu cümleyi alıp vermeli insan: kötülüğe karşı direnmeyeceksin.
Sayfa 661
Vicdanlar Allah korkusundan mahrum bir hale gelmiş veya getirilmiştir. Öyle ki, bugün de yeni değerleri hafife almak, sanki ilerici olmanın bir şartı gibi sayılmaktadır. Halbuki Allah'tan korkmayan bir insanın kanundan, nizam'dan çekinmesini beklemek kadar büyük bir saflık olabilir mi?
Sayfa 167
