Saraylar saltanatlar çöker
Kan susar birgün zulüm biter.
Menekşelerde açılır üstümüzde,
Leylaklar da güler.
Bugünlerden geriye,
Bir yarına gidenler kalır
Bir de yarınlar için direnenler
Reklam
"Maaşımı her aldığımda, mahallemdeki çocukların da payını ayırırım.
Kel Yusuf'un,
Tembel Gülsüm'ün,
Haylaz Murat'ın.
Enayi der konu komşu bana
Desinler;
Onlar bir çocuğun vazgeçilmez sevincindeki sırrı ne bilsinler.
Olurda ölürsem birgün,
çocuklar en çok nereye ayak basıyorsa beni oraya gömsünler.
Yaşarken yüreğinde taşıdı,
ölürken de sırtında taşıyor desinler..."
Aziz Nesin
Rutin bir gündü Morutan için. Aheste aheste kalkmaya çalıştığı yatağından kalkmış, her zaman ki gibi önce odanın ortasında durup biraz etrafa bakındıktan sonra ahesteliğini hiç bozmayan adımlarla pencereye varmıştı. Yavaşça araladı penceresini, dışarısı kuru gözüküyordu. Morutan için değişen bir şey yoktu. O zaten her yıl bu dönemlerde, bu pencereden, bu kuru havayı seyrederdi. Ardından öyle aralık bırakarak pencereyi mutfağa geçti. Mutfakla odası arasında ki holde yürürken Morutan, bu sefer farklı olarak sanki bir şey düşünüyor gibiydi. Aklını kurcalayan bir şey vardı Morutanın. Bir yandan beyninde sürdürdüğü savaşı yorumlamaya çalışırken bir yandan da her zamanki gibi kendine sert, sütsüz bir kahve yapmıştı. Kahve bardağını iki eliyle sıkıştırıp aynı holü geçerek tekrar odasına vardı. Yaptığı kahveye bakmadı bile, masasının üstüne öylece bıraktı ve yatağına geçti. Aradan biraz zaman geçtikten sonra Morutan bir şeylerin farkına varmıştı. O bugün hiç kahve içmek istemiyordu ki, hatta o camdan bakmakta onun istekleri arasında yoktu. "Peki" dedi Morutan kendi kendine "Öyleyse ben neden bunları ve daha nicelerini her gün tekrar tekrar gerçekleştiriyorum ki ?" İşte raylar orada yavaş yavaş oturmaya başlamıştı. Morutan genel olarak hayatından pek memnun olan bir çocuk değildi, aslında istediği her şeye sahip olabilecek düzeyde biriydi ama sıkışıp kalmıştı belli rutinlere. Fark edemiyordu bunun böyle olduğunu. Her gün aynı şekilde kalkıyor, aynı camdan bakıyor, aynı kahveyi yapıyordu. Bunları istemese bile rutine ayak uydurma iç güdüsüyle hareket ediyordu. Aşamıyordu kendi ördüğü duvarları. Oysa bugün hiç camdan bakmayabilir, bir kahve yerine sıcak bir çay içmeyi tercih edebilirdi en basitinden. Saçını diğer tarafa doğru tarar, parfümü değiştirir ve bu ufak farklılıklarla
Bağırın, çağırın, söyleyin eski günler
Nerelerdesiniz ?
Dedemin güzel balkonu,
Anneannemin çiçekli salonu
Kalabalık sofralarım
Nereye gittiniz ?
Ah o küçük mahallem
Taştan kalem, patlak topum
Üç beş dostum
Tozun toprağın içinde bir gülüş
Bisikletim nerede, bayırlarım bekler
Ya alt komşum,
Kahramanı o küçük çocuğun
Fıkraları dilinde, sepeti bakkalda
Sarılsaydım son kez
Siz giderseniz ben de geleyim.
Bir bayram sabahı
Kıyafetlerim ütülü, saçım taralı
Bir kahvaltı masası
Tüm sevdiklerim, ailem.
Ben o ana aitim.
Zaman, sular seler
Akıp gider, yetişemem
Eski günler neredeler, bilemem
Bir yaş süzülür gözlerimden
Eskisi gibi olmayan her şeye
Reklam