Çok insan görüyordu onu, lakin hiç kimse anlamıyordu. Kimseyi görmek ve duymak istemiyordu, öfkeliydi. Hiçbir zaman uymadı insanlara, her zaman uzaktı onlardan, yaklaşmaya da çalışmıyordu. Acı çekiyordu yıllardır, büyük bir sessizlik içerisinde. Kimse de duymuyordu acaba, niye? Anlatmazdı kimseye kendini, dinlerdi ama konuşmazdı kimseyle. Hep gülerdi herkese, ağlarmış meğersem her gece, herkesten uzak. Geçmiyormuş yaraları, hep izler kalıyormuş. Ne yaparsa yapsın bir türlü unutmuyormuş kendini, belki de istemiyormuş ölmeyi. Kimsesiz ve yalnızmış oysa, ailesi de varmış, dostları da varmış. Ama sorsanız hep yalnızmış.