Ama artık çok geç bütün bunları düşünmek için. Yola çıktığım yeri göremeyecek kadar uzaktayım. Evimin kokusunu unuttum. Gaspçı bir korsan gibi dolanarak şehirleri bağlayan yollarda, en iyi bildiğim şeyi yapıyorum: düşünüyorum…
Belki de boşaltmak için zihnimizi yazıyoruz. Ve yazılacak bir şey kalmadığında ölmüş olacak içimiz. O gün gelene kadar bildiklerimiz dökeceğiz otellerden çaldığımız mektup kağıtlarına…
Sen bana yaptıkların için teşekkür etmemi istemedin, ancak bir karşılık vermemi, hiç olmazsa ortak duygular göstermemi bekledin. Bende hep senden kaçtım, kendimi odama kapattım.