Batı geleneğinde dört çeşit aşk vardır. Birincisi seks ya da şehvet diye adlandırdığımız libidodur. İkincisi üretme veya yaratma dürtüsü -eski Yunanlıların deyişiyle daha yüksek varlık ve ilişki biçimlerine gereksinim- olan eros'tur. Üçüncüsü philia veya dostluk, kardeş sevgisidir. Dördüncüsü ötekinin refahı için adanmış sevgi, ilk örneği insanın Tanrı sevgisi olan agapé veya Latinlerin adlandırdıkları biçimiyle caritas'tır. İnsanin her gerçek aşk deneyimi, bu dördünün değişen oranlarda karışımıdır.
Hakikaten de aşk kendiyle o denli çelişik olmuştur ki, aile yaşamını inceleyenlerin bazıları, "sevgi" nin ailenin daha güçlü üyelerinin diğer üyeleri kontrol etme yönteminin adı olduğu sonucuna varmışlardır.