Kalgay idaresindeki Kırım kuvvetleriyle beraber Erdel'e giren Osmanlı ordusu, karşısında Ludwig von Baden, Veterani ve Ca- rafa kumandalarında Avusturya ordularını buldu. "Nemçe kılıcından gözü korkmuş" olan Erdelliler Tököli tarafına geçmekten çekiniyorlardı. Bu koşullar altında Erdel'in fethinin olanaksız olduğunu gören serhad büyükleri ve Tatar beyleri toplanarak geri çekilmeye karar verdiler. Aslında ordu kar ve kıştan çok sıkıntı çekiyor, hayvanlar dayanamayıp kırılıyordu. Kırım ordusunda hoşnutsuzluk başladı. Beyler ve mirzâlar, kalgay sultanın üzerine yürüyerek, "Allâh belâ versün sana da babana da; nedir bu sizden çektiğimiz, inkirâzımıza sebep olup Kırım diyârına incir diküp ocağımızı söndürdünüz ve bizim bu seferde ne alâkamız var idi ki, bu kış kıyamette sürüyüp bizi bu fezâhatlere uğrattınız ve han Osmanlu çanağın yalamaya İstanbul'a gitti. Ne onun hanlığın ne senin kalgaylığın isteriz" diye bağrışmaya başladılar. Orduya ancak 1691 yılının Şubat sonlarında izin verildi