safiya
@safiya
artık eve dönmekle iyi edeceğim duygusu uyandı içimde..
Tüten bir baca kadar hayatı haber veren ne olabilir ki ?
Reklam
Tabut yüklü arabanın ardından ağır ağır yürüyen ölünün yakınlarının yaslı yüzlerine bakınca, kafamda bir düşünce uyandı: Ölümü benim için bir kayıp oluşturacak insan bu kentin, bu dünyanın neresinde yaşıyordu? Ve benim ölümümün kendisi için bir önem taşıyacak insan neredeydi ?
Âşık olduğumuzda, bir başka insanı, onunla tümüyle kaynaşmak isteyecek kadar sevdiğimizde, ruhumuz, zaferleri, yenilgileri, casusları, istihbaratları, çatışmaları, ölüleri, kahramanlarıyla büyük bir savaş alanına dönüşüyor.
Peki, ya kendimize ve sevdiklerimize anlattığımız o oymalı masallar, içimizi serinleten o, “ben farklıyım” inancı.
Kendimizi affetmemizdeki bu korkunç hoşgörü değil mi, başkalarını affetmemizi bu kadar zorlaştıran?