Sevmek zor işmiş.
Bir de zor olanı sevmek var ki, insanın omuzlarına bambaşka bir yük bırakıyormuş.
İçinden sağlam çıkabilmek ise hepsinden daha zormuş.
İnsanın içi bağıra bağıra konuşurken, dilinin susmak zorunda kalması ne kadar ağırmış meğer.
Hayatımda ilk defa birini kaybetmekten korkuyorum.
Kaybetmeyeceksin deme.
insan başkasından değil, kendinden de korkarmış.
Bunu da yaşadım.
Korkularının farkında olmak, onları susturamayacağını bilmek ve yine de susmak zorunda kalmak…
Bugün uzanıp uzun uzun uzakları izledim.
Sonra kitabımın bir sayfasına şu cümleyi yazdım
“Hayatımda ilk defa kendimi çaresiz hissediyorum.”
Ben hiç çaresiz hissetmedim kendimi biliyor musun?
Ne zaman çıkmazda kaldığımı düşünsem mutlaka bir yol aradım.
Bir kapı kapanırsa başka bir kapı bulmaya çalıştım.
Vazgeçmedim.
Çözüm aramaktan hiç vazgeçmedim.
Ama ilk defa…
Evet, ilk defa kendimi çaresiz hissettim.
Çaresizlik…
Hiç sevmediğim bir kelime.
Hatta hayatıma yakıştırmadığım bir duygu.
Çözüm bulamamak,
Elinden hiçbir şey gelmemesi,
Kendini bir çıkmazın tam ortasında hissetmek…
Tam olarak buymuş çaresizlik.
Elden bir şey gelememesi.
Bundan hep nefret ettim.
Çünkü ben, ölüm dışında her şeyin bir çaresi olduğuna inananlardanım.
Eskilerden kalma, paslanmaya yüz tutmuş bir tane...
Kaçma kararı aldım. Bir süre kendimi yalnızca hikayelerime mecbur bırakma kararı aldım. Az geçsin, şu son hafta da bitsin soyutlayacağım kendimi şu dünyadan, tıpkı ihtiyacım olduğu gibi. Ben bu değilim. Kendimi bulacağım. Kendimi buldum aslında, yalnızca orada, duvarların ardında ve benim oraya gitmem için soyutlanmam gerek. Etkilenmemem gerek. Uyarılmamam gerek. Uzaklaşmam gerek. Yalnızca kendim olmam gerek.
Yalnızca, eski benin hatıralarına ulaşmak için biraz yalnızlık gerek.
Ve sonra, biraz iyileşeceğim. Biraz toparlayacağım. Biraz ilerleyeceğim. Ve o biraz bana iyi gelecek, biliyorum, şimdiden öngörebiliyorum, eğer evren beni yapmaya bayıldığı gibi hayalimle yanıltmazsa buna bağımlı olacağımı biliyorum.
Çünkü zaten her hafta biraz yalnız kafaya muhtaç kaldığımı hissediyor ama kendimi yalnız bırakmıyorum.
Bunu yapacağım.
Tekrar kalabalığa karışmadan yalnızlığımı bulacak, elinden tutacak ve onu saklandığı o yerden çıkaracağım.
Onun elinden tutacağım çünkü o benimkini tutmuştu. Ve hayır, onun elinden tuttuğumda artık neden demeyeceğim. Kıskançlığım da dinecek. Sebepsiz öfke ve nefretlerim de. Sürekli dağıtmak için elimden geleni yaptığım bağlarım da sağlam kalacaklar.
Yalnızca biraz daha yalnızlık... Dozunda, belki ondan biraz daha fazla tercih edilmiş bir yalnızlık... Biliyorum, hissediyorum, düzeltecek.
basimi alip gidecegim intihara surukleyecegim en guzel duygularimi harcatmayacagimi sifirdan hep sifirdan ne kadar yenilirsem yenileyim sifirdan baslayacagim 0 ile 1 arasinda kalmaktansa sonucun 0 olup 1e saglam adimlarla ulasmak...
O olmasaydı -ben- nasıl olur da özlemin, düşünmenin, fark etmenin, görmekten bile, elde etmekten bile tadlı olduğunu, dolgun ve sağlam olduğunu öğrenebilirdim.. hem de beş duygu çapında?
Sarışın bana çok şey öğretti; beni hayatla buluşturdu. O gelinceye kadar ben hiçbir şey bilmiyormuşum. Ondan önce, meğer ben, topu topu üç, beş yüz kelime ile yaşarmışım. O bana renk renk kelimeler öğretti, hayatı, Allah'ı ve kaderi, alınyazısını öğretti.. diyorum size!
Lakin gene de benim bilemediğim bir şeyler var: Ben, meselâ, ve hâlâ nasıl tanışılır, nasıl kaynaşılır, nasıl hoşlanılır, bilmiyorum. Aşk, nasıl olur da bir patlama gibi iki hayata birden ve hiç düşünülmezken, ayni kuvvetle, ayni tarzda hükmeder, bilmiyorum. Ve, dizlerinin dibinde ağlayan, ölümű senden, yalvara yalvara, istiyen.. nasıl olur da, bir gün, bırakır, gider.. bilmiyorum.
Oğlumuz: Yarın Diye Bir Şey Yoktur
Oğlumuz: Yarın Diye Bir Şey Yoktur
Büyük Osman paşa askerinle binler yaşa
Gerçek tıpkı ışık gibi,insanın gözünü kör eder.”
Serdar ZAMAN
Sıla Zaman
Gerçek bir nurdur kimi insana
Gönül köprüleri kurar Tunadan Viyanaya
Bazen bir tebliğ bazen hakikattir anlayana
Büyük Osman paşa askerinle binler yaşa
Düşman Tuna'yı atladı Karakolları yokladı
Osman paşanın kolunda toplar patladı
İyiler güzel amel sahibleri alır mükâfatı
Büyük Osman paşa askerinle binler yaşa
Osman paşa binler yaşa askerinle
Ben kurbanım gerçeği söyleyen dillere
Bir destan yazdık plevnede malazgirtte
Cenabı Hakkı zikrettik koşuyoruz zafere
Osman paşa Ya Hak diyip vurdu kılıcını
Kendi öldü Osman paşa namı kaldı
Batıl olana Tuna Nehri açarmı kollarını
Büyük Osman paşa askerinle binler yaşa
Kul Nefsani derki fatihalar okuyalım
Şanı büyük o zaferlerimizi bizlerde analım
Hak yoldan gerçekten ayrılmayalım
Sıla Zaman
Gerçek bir nurdur kimi insana
Gönül köprüleri kurar Tunadan Viyanaya
Bazen bir tebliğ bazen hakikattir anlayana
Büyük Osman paşa askerinle binler yaşa
Düşman Tuna'yı atladı Karakolları yokladı
Osman paşanın kolunda toplar patladı
İyiler güzel amel sahibleri alır mükâfatı
Büyük Osman paşa askerinle binler yaşa
Osman paşa binler yaşa askerinle
Ben kurbanım gerçeği söyleyen dillere
Bir destan yazdık plevnede malazgirtte
Cenabı Hakkı zikrettik koşuyoruz zafere
Osman paşa Ya Hak diyip vurdu kılıcını
Kendi öldü Osman paşa namı kaldı
Batıl olana Tuna Nehri açarmı kollarını
Büyük Osman paşa askerinle binler yaşa
Kul Nefsani derki fatihalar okuyalım
Şanı büyük o zaferlerimizi bizlerde analım
Hak yoldan gerçekten ayrılmayalım