Puan vermedi·96 syf.·
2026 10. kitabı
Rap dünyasının malum iki devinden biri Sagopa’nın parçalarının başında bir söz vardır. Sago yine yapmış diyeceksin. Felsefi yazın hayatımızda bu sözün karşılığı da ACM yine yapmış diyeceksin olarak kabul etsek yeridir.
Bir telif eseriyle karşımıza çıkan yazarları diğerlerinden değerli görmek kimsenin garipsemeyeceği bir davranış olsa gerek. Hele bir de mevcut literatürü faş ederek adımlarını atan müellife denk gelmek biz okur dünyasının en büyük nimetidir. Girmeyi planladığımız ama bir fırsat bulup da giremediğimiz sokakların aslında girmeye gerek yokmuş yada büyütüldüğü kadar olmadığını gösteriyor bize.
Mevcut problem diyeceğimiz kitabın konusuna gelirsek bizi bekleyen cevaptan ziyade bir usul şeması olduğunu görüyorum. İlmin çoğu ‘iddianın lazımlarını görme’ düsturunu okuduğumuz diğer kitabında olduğu gibi tutarlı bir şekilde kötülük iddialarına uyguluyor bu düsturu. Bizde hem bir şeyler öğreniyoruz hemde böyle bir yolda varmış diyoruz ve bu sayede diğer karşılacağımız problemlere de bu düsturu uygulama sözü veriyoruz adeta.
Sorunun öncüllerini düşündürterek ilerlemeye başlıyor Meriç, bu sayede yarım yamalak itirazı muhalif tarafa geçerek muarızın yerine tamamlayıp cevaplıyor. Böylelikle ağırmış gibi görünen mesele kendi içinde ilerlemeden hafifleyiveriyor.
Ardından malumunuz ‘lazımı’ meselesinden bence en kritik yer olan müddeilerin psikolojik algılarına bir sıçrayış yaparak aslında ne düşündüklerini bilseler söylemekten utanırlar seviyesinde bir tahlil yapıyor. Bu açıdan değerlendirildiğinde mevcut din eleştirilerinin kibirden maskesi kaldırılıyor. İnsanın egosuna yenilişini tam tersi bir sıçrayışla kendi egosunu tanrılaştırarak Yaratıcı’yı yönlendirmeye kalkışının nasıl bir saplantı olduğunu gösteriyor.
Ayrıca entelektüel bir okuma olarak mevcut yandaş
Kuzey Kore’ den Tayland’a giden bir kaçışı konu alıyor kitap. Myunghee, kimsesiz kalınca askerlere rüşvet vererek nehirden geçiyor ve Çinli bir aileye satılıyor. Aile onu bahçe işlerinde çalıştırıyor. Bir diğer yandan da annesi iş bulmak için Çin’ e geçen Yunho amcasının sayesinde kaçak olarak nehri geçiyor ve annesiyle buluşuyor. Myunghee, köle olarak verildiği aileden kaçınca bu anne oğulla karşılaşıyor. Daha önce de amcasının kamu önündeki infazında karşılaşmışlardı. İkisi de Koreli olunca ona sahip çıkıyorlar. Her beraber sürekli bir kaçış halindeler. En sonda da ABD’ ye varıyorlar. Myunghee’deki turnalı kolye sayesinde kuzen olduklarını öğrenirler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk kitap incelemem "SPOİLER" içerir.
Uzun süredir aranızdayım fakat hiç kitap incelemesi yapmadım bu ilk deneyimim olacak. Kesinlikle "SPOİLER" içerir
Yazara ait okuduğum üçüncü kitap. İçindekiler kısmından anlaşılacağı üzere 19 bölümden oluşmaktadır. Kitabı hazırlayan Sevengül SÖNMEZ'in önsözü ilk olarak bizi karşılıyor. Önsöz de yer alan Nazım Hikmet'in benimde katıldığım tespitini atlamak olmaz; "Evet, Türkiye orta sınıflarının, köylüsünün, fukarasının hayatını bizde anlatan ilk yazar Sabahattin Ali değildir. Fakat bunu büyük bir ustalıkla ve inkılapçı, halkçı ve gerçekçi bir görüşle yapan ilk hikayecimiz, romancımız olur."
Değirmen öyküsünde; adından da anlaşılacağı üzere aktif olarak işleyen su değirmeni tasvir edilmiştir. Öyküye konu olan kahramanlardan biri küçük yaşta değirmenin kayışına kaptırdığı kolunun yokluğuyla babası ile birlikte yaşamını sürdüren değirmencinin kızı, diğeri ise çingene klarnetçidir. Öyküde çingenelerin yaşam biçimleri, hayatları ustaca anlatılmıştır. Müziğe karşı olan yoğun ilgileri Atmaca lakaplı çingene gencinde hayat bulmaktadır. Atmacanın değirmencinin kızına olan aşk boyutundaki ilgisi karşılıklıdır. Fakat değirmencinin kızı tek kolu olmadığından kendini eksik hissetmesinden dolayı kendini Atmaca ya layık görmez ve duygularını saklar. Atmaca hiç öyle düşünmez aşkını, sevgisini gayet doğal ve içtenlikle klarnetini konuşturarak ifade eder. Günün birinde klarnet çalmak üzere değirmen de toplanırlar ve dinleyiciler arasında değirmenci ve kızı da bulunmaktadır. Dışarıda yağmur çok şiddetli yağmakta olup Atmaca her zaman olduğu gibi değirmen gürültülü bir şekilde çalışır olduğu halde klarnetini konuşturur, daha sonra herkesin bakışları arasında değirmenin kayışlarına kendini bırakır ve Atmaca da değirmencinin kızı gibi tek kolunu kaybeder. Hayal gücünüzü zorlayacağınız bir
Colleen Hoover'a mübalağa eyleniyor.Roman
İnsanoğlu ön yargılıdır ama meraklıdır vesselam. Colleen Hoover maruf bir ablamızdır bilirsiniz. Psikolojik gerilimi de seven biriyimdir. Bu hâlimden mütevellit kitabı okumuş olma gafletinde bulundum a dostlar. Öncelikle Colleen hanım'a maruzatlarımı sunarım lakin kitapta psikolojik kıpırtı vardır biliniz efendim. Gerilim denmeye dil varmaz. İkinci olarak ana karakterimiz Lowen sago'lasın ben de kendimi (üzerinize sağlık) aptal san'ardım. Heyhat Lowen daha da aptalmış dostlarım. Jeremy ile her sahnelerinde insanlığımı yitirmişimdir. Sahneleri okurken ecnebilerin deyimiyle "cringe dozum artmıştır." incelemem şikayetname misali oldu bilirim. Beni mazur görünüz ammavelakin naçizane görüşüm (kimseyi zan altında bırakmak istememekle birlikte) Colleen Hoover isimli bu muhterem zat'ın abartıldığı yönündedir. Yine de kitabın akıcı oluşunu göz ardı etmemek gerekir elbet. Heyhat, bu kitaba ümitli başlamıştım. Çok merak ediyorsanız okuyun elbet insanoğlu kedi misali. Okunmayacak kadar kötü değildi sonuçta. Herkese hayırlı günler lütfediyorum velhasılkelam.