Şahzede
@sahzede
Kiedy król zasypia na tronie, blazen zakłada koronę.
youtu.be/8gCNRnT_gco?si=...
#304114212
Şu anda okuduğu kitap
Önce Aşka Sonra Ayrılığa İnandırdı.
Spoiler içeren bir inceleme olacak ki zaten kitap altmış sayfa dökeceğim içimi.
Okuduğum ilk Jack London olduğu için ve bayadır da bir satır bile inceleme yazmadığım için yazmak istedim ama o nasıl bir son ya :'
Kitabımız başta güzel iki karakterin birbirlerine âşık olması ve bu denli kusursuz iki insanın birbirini bulmasıyla bana sevdiğim bir özelliği verdi; birbirlerine layık insanların aşkı.
Kitabımızın başında kendi evleri için halı almaya gitmiş karakterlerimizi, sonra nasıl ilk görüşte âşık olduklarının hikayesini okuyoruz. Erkek karakterimiz Joe, kardeşlerine babalık yapan, çalışıp eve para getirerek ailesine bakan bir karakter. Geçim kaynağı ise boksörlük ve çok iyi bir boksör.
Kadın karakterimiz Genevieve ise tek başına ayakta kalan ve erkeklerle de ilgilenmeyen bir kraliçe resmen. Tabii ilk görüşte birbirlerine âşık olana kadar iki karakterimiz de karşı cinslerle ilgilenmiyorlardı. Yalnız tek sorun Genevieve'in Joe'dan boksu bırakmasını istemesi. Joe da bir daha dövüşmeyeceğine söz vererek son maçına Genevieve'i de -kadınların girmesinin yasak olduğu maça- kılık değiştirerek götürüyor.
Kitabın geneli bu maçta geçiyor ve cidden öyle bir anlatım ki izledim resmenn. Kitabın sonu ise travmalarımdan biri oldu tabii ki çünkü üstü az kapalı bir anlatımla Joe, kötü bir şekilde nakavt oldu.
Her şeye rağmen sevdiğinin saçında görüp çiçek sevdalısı olan Joe'yu okumuş olmak gülümsetiyor beni :)
Tabii ki beğendim ama üzücü bir altmış sayfaydı, umarım bu girişle Jack London okumaya devam edebilirim <3
Reklam
Sapık Erkek Güzellemesi·%81 (428/528 syf.)
1/10
Kitap hakkında yazacağım tek bir olay var o da kitabın en başı;
Kadın karakter tesettürlü, müslüman ve evinde uyuyorken erkek odasına giriyor :) bakın kadın uykuda, erkeği tanımıyor, saçlar açık malum uyku yani ve n’apıyor erkek? Öpüyor efendim dudaklarından :) ‘ama kahvenin yanında bir çikolata isterim’ der gibi bir buse istiyor ve alıyor :) YUAA AMA NE KADAR TATLI DEĞİL Mİ KIZLARR <333
Sinir oldum ya
Zor sabrediyorum kitaba. Bir inceleme yazmayı düşünmüyordum ama bir iki cümle dahi olsa içimde tutamayacağım.
Küçücük bir bebeğin daha boşanmamış annesiyle kutay karakteri arasındaki romantizme alet edilmesine sinirlendim de bunu yazıyorum. Üç tane erkeğin kendisine aşık olduğu, her şeyi şakır şakır anlatmalarına rağmen hâlâ daha anlamayan veya hiç duymamış gibi davranan ana karaktere de sinir oldum. Bir sürü yakınlaşıp yine de melihe abi PARDON ağabey demesine de sinir oldum. Melihin hiçbir şey değişmedi diyip çatır çutur arkadaşının kız kardeşine yürümesine de sinir oldum. Kendi güzelliğini erkeklerin bakış açısıyla ölçen sılaya da sinir oldum. Hem geleneklerine bağlı hem de keko gibi parklarda bira içen mahalleliye de sinir oldum. ‘Birleşmediniz mi?’ diye soran reyhana da sinir oldum. Kitabın hiçbir yere varma kaygısının olmamasına da sinir oldum. Aşiret gibi tüm mahallelinin kendi içinde birbirine hallenmesine de sinir oldum. Sırf erkek karakterin ne kadar yakışıklı ne kadar mükemmel ve tüm kızların da ona hayran olduğu anlaşılsın diye gurursuz bir kadın karakter olan füsunun yazılmasına da sinir oldum. Kendisini hep bir şekilde küçük görebilen kadın karakterimiz alçine de sinir oldum. Küfür etmeden bir cümle konuşamayan üniversiteli arkadaş grubuna da sinir oldum. Karakterin veterinerlik okuyup ‘staj param’ diyip durmasına rağmen ne stajını ne okulunu okumamamıza da sinir oldum. Şu an 381. sayfadayım ama bir sonraki sayfayı bile merak ettirmemesine aşırı sinir oldum. Kitabın boşluğuna, gereksizliğine ve belki beğenirim diye ikinci kitabını (asla almayacağım) bkm sepetime eklememe bile sinir oldum.
Daha fazlası olursa yazacağım ama bakın o kadar ‘sinir’ oldum ki hiçbir özel ismi büyük harfle yazmadım, hiç de satır arası bırakmadım bu incelemede. Bitirince belki
Kötü
Sırf pdfini indirdim diye okudum rezil rüsvaydı çizimleri iyiydi ama çizdiği şeyler kötüydü. Gılgamış bir tanrının oğlu, şöyle güçlü böyle güçlü falan diyorlar da elli sayfa boştu ya. Sürekli uygunsuz kadın resimleri çizilmiş, zaten tanrıçalar da tanrılar da insandan farksız (Genelde tüm mitlerde aynı ama sinirlerimi bozdular). Yani ben ne okudum, neye yarım saatimi harcadım hiç anlamadım. Gılgamış’ı öven bir eser bence asla değildi. Destan hakkında okuduğum ilk şey bu o yüzden derinlemesine bir yorum yapamayacağım ama bende bir ön yargı oluşturmaz bu çizgi roman çünkü kötüydü. Boştu, saçmaydı, gereksizdi. Okunmasına gerek yok, iki puanı da çizimlerin iyiliğinden verdim.
Bir anda neden bu kadar nefret kustuğumu anlayamadıysanız gidip okumak gibi bir hataya düşebilirsiniz. Her neyse. Aklımdan silerek hayatıma kaldığım yerden devam etmek istiyorum <3
Spoilerdan Geçilmiyor
Filtresiz bir inceleme dahaaa. Bugün size büyük ihtimalle yüzlerce inceleme yazılmış olan Kuyucaklı Yusuf kitabı hakkında içimi dökmeye geldim. Kitabın konusunu vesaire anlatmayacağım, sadece duygularımı yazacağım.
Bu kitabı yirmi gün gibi bir sürede elime almaya almaya okudum, kişisel bir işkenceye dönüştü bir süre sonra. Pek yıldızımız barışmadığı için inceleme yazmaktan da sonuna kadar kaçtım ama kendime bir hedef koyduğum için en azından bir iki satır yazayım dedim (kaç satır olur bilmem de).
Sadece olaylar ve kişiler üzerinde yorum yapacağım.
Öncelikle tek tek karakterleri ele alacak olursak resmen yaşanan tüm olayların sorumlusu olan Şahinde’den başlamak istiyorum. Küçücük, altı yaşında yetim ve öksüz kalmış Yusuf’u evde istemeyecek kadar gaddar, 15 yaşındaki kızı para pul için şereften yoksun insanlara gelin vermeye hazır, sosyal statüsünü beğenmediği, damadı olmak üzere olan genç yaştaki bakkal Ali’nin o şereften yoksunlar (Şakir) tarafından sırf Yusuf’a olan kinleri yüzünden öldürülmesine sevinen bir insan Şahinde. Üstelik Ali’nin tek yaptığı sevmekken. Kocası Salâhattin Bey resmen onun dırdırı yüzünden kalp hastası oluyor (kitapta öyle geçiyordu diye hatırlıyorum) ve Şahinde’de ne bir akıl kırıntısı ne de utanma görüyoruz. Sonra bu işleri abartıp sırf geçim sıkıntısı çekiyorlar diye, 15 yaşında ve evli olan (tamam o zamanlar normaldi de iğrenç) kızını rakıya alıştırdı, başka adamların kucaklarına bıraktı, sürekli tacize uğramasına -üstelik sarhoşken, göz yumdu ve karşılığında evine yeni eşyalar, kızının bileğine bilezikler aldı.
Salâhattin Bey bu hikayenin herhalde en acınacak karakteri, adam dünyaya geldi ve geçti, üzgünce.
Muazzez, Ali’nin ölümünden sonra Yusuf’a olan aşkını açığa vurabileceği için sevinen 15 yaşında, daha hayatın ne olduğunu görmeden
Reklam