Asli günah Havva’nın elmayı yemiş olması değil, hissettiklerini Adem’le paylaşmaya ihtiyaç duyması; birinin yardımı olmaksızın yoluna devam etmekten korktuğundan.
Tekrar gelir mi, bilmiyorum; ama, ömrümde ilk kez bunu hiç önemsemiyorum. Onu sevmek, zihnimde onunla olmak, ayak seslerinin, sözcüklerinin şefkatinin bu güzelim kente renk katması bana yetiyor.
Sonunda rahatsızlığının nedenini keşfetti. Aylardan beri ilk kez, biri ona nesne ya da kadın gözüyle değil, kavranamaz bir biçimde bakıyordu, en yakın şöyle tanımlanabilirdi: “Ruhumu, korkularımı, kırılganlıklarımı; hükmeder gibi göründüğüm ama aslında hakkında hiçbir şey bilmediğim bir dünyayla savaşma yeteneğinden yoksun olduğumu görüyor.”