Salbina Bunyatova
@salbinaslibrary
Şu anda okuduğu kitaplar
Bır söğüt var şurada, ırmağın üstüne sarkmış,
Gümüş yaprakları sularda yansıyan
Ophelia oraya geldi garıp çelenklerle,
Düğün çiçekleri, sarı yabanotları, papatyalar,
Bir de o uzun mor çiçeklerden, şu çobanların Söylemesi ayıp bir ad verdikleri,
Genç kızların ölü parmağı dediği çiçekler.
Orada, çelenklerini asmak için belki
Tırmanırken söğüdün sarkan dallarına,
Kıskanç bir dal kırılıvermiş
Ve Ophelia düşmüş bütün çiçekleriyle
Gözyaşları içine ırmağım.
Etekleri açılıp yayılmış da sulara
Bir süre kalmış ırmağın üstünde denizkızı gibi
Başına gelenden habersiz,
Ya da sularda yaşamak için yaratılmış gibi,
Türkü söylüyormuş Ophelia
Bölük pörçük eski halk türküleri.
Ama ne kadar sürebilir bu?
Su içip ağırlaşınca etekleri
Kesip zavallıcığın güzelim tatlı sesini
Ölüm çamurlarına batırmışlar Ophelia'yı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Salbina Bunyatova
, bir kitap okudu9/10
Beğendi
·19 saatte okudu
·Okunma: 20 Ocak 2026 20:44
·2026 5. kitabı
Artıq onları ayırd edə bilmirdi, şən səsi ağlar səsdən, uşaq səsini kişi səsindən fərqləndirə bilmirdi, hamısı bir-birinə qarışmışdı; həsrətin acısı və alimin qəhqəhəsi, qəzəbdən doğan fəğan, can üstə olanın iniltisi hamısı vəhdət halında idi, bir-birinə qarışmış, bir-birinə sarılmış, bir-birinə düyünlənmişdi. Bu səslər, hədəflər, həsrət, məşəqqət, sevinc, yaxşılıq, pislik hamısı dünyanın özü idi. Hamısı birlikdə hadisələr çayı idi, həyat musiqisi idi. Və Siddhartha bu çaya, onun min səslə oxuduğu nəğməyə qulaq asdıqda, təkcə iztirabı yox, gülüşü də eşitdikdə, öz ruhunu hansısa bir səsə bənd edib öz Mən-i ilə onun məğzinə varmayaraq hamını dinləyib vəhdəti, bütövlüyü eşitdikdə, bu min səsdən ibarət nəğmə artıq yeganə bir sözdən ibarət olmuşdu, bu, om kəlməsi idi: Kamillik.
Hər müharibədə ordulardan çox, döyüş meydanına ziyan dəyir.
