Saliha Sert
@salihasrt
null
Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi. İnsan,yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış;ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar,her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Hayatımdaki huzur eksikliği günlük yaşamımdaki şaşmaz düzeni de yok etmişti.
Ne bileyim! İnsan birini sevmek felaketine uğradı mı esir gibi bir şey oluyor.
Şimdi düşünüyorum da, demek daha çok küçükken ölüm duygusundan fazla edep duygusunu geliştirmiştim.
"Neden kendinize ,başka birine davranacağınızdan daha kötü davrandınız? Bir fikriniz var mı?"
