Hayalim de, olanca tutkumla insanlığa hizmet etmeyi kurduğum çok olmuştur, gerekirse bu uğurda kendimi feda edebildim. Gel gelelim, kimseyle aynı odada iki gün bile geçiremem. 
"Böyle değil. - Pekâlâ: Ölüm korkusunu yenmek gerek, bunun için de kendini öldürmeye hazırlanmalı, ama böyle değil. - Ellerle intihar: Kasap işi. Olmaz... - Benim yöntemim için düşünceyi hazırlamalı. - Kendi kendine yaşamı yadsımak, yıkmak gerek, yavaş yavaş; bedeni birdenbire parçalamak, aptalca bir şey bu..."
Dört gün oluyor, anılarımın en yapmacık sayfalarından bazılarını belli belirsiz bir tedirginlikle yazarken, kapının usulca vuruldugunu işittim, ama ayağa kalkmadım, yanıt da vermedim. Vuruşlar fazla cılızdı, benimse çekingenlerle isim yoktu.
Ertesi gün, aynı saatte, kapının gene vuruldugunu işittim, bu kez vuruşlar daha güçlü, daha kararlıydı. Ama o gün de kapıyı açmak istemedim, çünkü davranışlarını bu denli çabuk düzeltenleri hiç sevmem.