Zavallı ihtiyarlar anıları hatırlarına geldikçe böyle mahzun olurlar. Hayat boyu yaşamış oldukları sevinçli günleri andıkları zaman, o günlerin bir daha dönmeyeceğine, çekmiş oldukları acıları hatırladıklarında ise gönüllerindeki eski yaralara üzülürler.
Karım güzel değildi albayım. Ben de değildim. Fakat, nasıl anlatsam, "benim" karımdı; canlı bir varlıktı. insan, evine bir biblo alınca bile kendisini bir başka hisseder değil mi? Üstelik bu yumuşak biblo, konuşuyor: "kocacığım" diye çevremde dönüp duruyordu.