Kısacası, Arsen Lüpen demeye bin şahit ister...
Yine içinde Arsen Lüpen olmayan bir Arsen Lüpen kitabı... Hani alışığım aslında buna, adam zaten gelende kitabın sonuç bölümünde karşımıza çıkardı ama bunda daha da farklıydı. Daha da alakasızdı. Arsen Lüpen'in yalnızca 5 sayfada adı geçiyordu, baş kahramanımızın başından geçen bir olayı anlattığı kısımdı o da. Karakterin kendisini bile okumadık biz, başka bir adamın ağzından anlatılmış 5 sayfa içerisindeki iki üç diyaloğunu okuduk yalnızca.
Kısacası biz, polisiye bir roman okumak yerine yalnızca bir kadının hareketlerindeki sır perdesini aralayan bir savaş romanından başka bir şey okumadık. Kaldı ki savaş romanı sevmem, kaldı ki adam Arsen Lüpen olmadığı halde Arsen Lüpen'in yalnızca bir iki cümlesiyle bütün gizemli noktaları çözmesi, bir anda müneccime dönüşmesi olaylarını görmezden geliyorum.
Ve ayrıca, madem Arsen Lüpen kendini ölü göstermiş, neden "Ben Arsen Lüpen'im!" diyerek kendisini ifşa etti ki? Tüm kitap boyunca bir yan karakter kılığında kurguya dahil olmasını beklemiştim ama beklentilerimi karşılamadı.
Ha, unutmadan, başrolümüz de Arsen Lüpen'i başından geçen önemli bir olay olduğundan değil de, kayınçosu onun adını söyleyince hatırına geldiğinden anlattı
Kurguya gelirsek, güzel noktalar vardı belki, evet. Ama benim sevmediğim bir çok durum mevcuttu. Kısacası pek de beğenmedim. Hatta doğrudan beğenmedim. Bir daha okuyacağımı sanmam, polisiye rafında bulundurulması gereken bir kitap olduğunu da kesinlikle sanmam.
Aşırı derecede yapılmış Fransız güzellemesi ve bir kaçıyla bütün ülkeyi ele aldığında inanma hatasına düşülmüş Alman aşağılaması da cabasıydı.
Bir olmamışlık var ama ne?Düşünce
4/10
Aylar sonra kitap okumaya dönmenin sevinci içindeyken yarım kalan okuma serüvenime dark romance bir kitapla devam edeyim dedim. Dedim ama keşke demeseymişim, yurtdışı ve yurtiçi bookstagramlar tarafından poh pohlanan bir kitap olduğu ilk sayfalardan belli oldu. Gençler, siz ya hacker temalı dark romance okumadınız ya da heyecanınızı kaybettiniz. Hacker var diye sevindim ama okuduğum kadarıyla sapık takipçilik dışında bir oyun göremedim. Öyle ki o kadar planlı ve sistemli bir hacker ki çok güzel oyunlar çıkabilirdi ondan ama ne yazık ki tam bir baştan savma olmuş.
Gelelim dark romance kısmına; karanlık romantizmden kasıt travmatik çocukluksa tamamım ama bu durum dark romance olmaya yetmez. Kızımız Aly travmatoloji hemşiresi ama... anası boş. Oğlumuz Josh hacker ama... anası boş.
Kısaca, kurgu çok güzel bir yere gidebilecekken, libido ve şehvetlerine delicesine kapılmış iki şaşkından başka bir şey çıkmamış ortaya. Kaslara, maskeye ve fanteziye ilgiliyseniz okey ama ben bunların yanında konu isterim, serim, düğüm isterim derseniz o yok. Olmadığı için yarım bıraktığımdan sebep çözümü var mı onu da bilmiyorum. Benim için sınıfta kalmasa da vasatın bir üstü bir kurgu ne yazık ki.
Not; aşırı travmatik unsurlar var. 18 yaş altı okumamalı, +20 / +25 belki okur ama onun üstü yaşı da o satırlar kesmez. Hele ki dark romance seveni hiç sanmam. Dikkatli okunmalı...
Reklam
Suçlu mu arıyoruz? Sanmam.1000Kitap
Yetenekli Çocuğun Dramı benim okurken en çok durup düşündüğüm kitaplardan biri oldu.
Kitabın temel fikri aslında çok basit gibi görünüyor: Bazı çocuklar o kadar uyumlu, o kadar anlayışlı ve o kadar “iyi çocuk” oluyorlar ki kendi ihtiyaçlarını fark etmeyi bile bırakıyorlar. Çünkü küçük yaşta sevgi görmek için başkalarının beklentilerine göre davranmayı öğreniyorlar.
Kitabı okurken ister istemez çevremdeki insanları ve kendimi düşündüm. Hepimizin hayatında sorunsuz görünen, kimseyi üzmeyen, herkesi anlayan insanlar vardır. Bazen o insan biz de olabiliriz. Ama acaba gerçekten öyle mi? Yoksa çocukluktan beri başkalarını mutlu etmeye alıştıkları için kendi duygularını bastırıyorlar mı? Onlara uygun görülen rolleri mi oynamaya devam ediyorlar sadece?
Alice Miller bazı yerlerde oldukça sert. Hatta zaman zaman anne babalara karşı fazla acımasız davrandığını düşündüğüm bölümler oldu. Kendim de yeni anne olduğum için “Ben süreci acaba nasıl yöneteceğim, çocuklarımda istemeden yaralara sebep olacak mıyım?” diye de kaygılandım. Yine de vermeye çalıştığı mesajın önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü çocukların sadece fiziksel ihtiyaçlarının karşılanmasının yeterli olmadığını, duygusal olarak da görülmeye ihtiyaç duyduklarını çok net anlatıyor.
Kitabı okurken beni en çok etkileyen şeylerden biri, yetişkinlikte yaşadığımız bazı sorunların kökeninin çocuklukta aranabileceği fikriydi. İnsan bazen hayatındaki bazı kırgınlıkların, bazı ilişkilerinin ya da bazı davranışlarının nedenini ilk kez fark ediyor. Bu farkındalık rahatsız edici olabiliyor ama aynı zamanda açıklayıcı da.
Bence bu kitap anne babaları suçlamak için değil, insanı kendini anlamaya davet etmek için okunmalı. Çünkü çoğu anne baba da kendi yaralarıyla çocuk büyütüyor. Bu yüzden kitap bana suçlu aramaktan çok, nesilden
İnce Memed , Şahinimiz
32 yıllık bir zaman diliminde yazıldığını bilmeyen kalmış mıdır, sanmam. Yaşar Kemal, yakacak odunu olmadığı için bir kaç ceket üst üste giyip yazdığını da söyler hatta.
Çukurova’da ağalık sistemine başkaldıran gencecik bir çocuğun dağlara çıkaran bir halk kahramanı/ eşkıyaya dönüşüp feodal rejimle olan mücadelesini anlatır.
Bazı kitaplar sadece okunmaz, insanın hayatına eşlikçidir. Kitabı bitirdiğimde, şahitlik ettiğim koca bir ömrü geride bırakmış gibi hissediyordum. Ağalık zulmü ve adalet arayışı Memed ile tüm Çukurova’da kanlı canlı yaşandı ve yaşatıldı. Kitabın içindeki köy yaşamı, envai çeşit bitki ismi, nehirler dağlar tasviri ile pastoral bir anlatımın olması beni ekstra etkileyen detaylar arasında.
Kitaba ne söylesem az kalacak, haftalarca aylarca her detayını konuşabilirim. Benim için serinin bitmesi o kadar hüzünlü bir vedaydı ki sanki bir daha hiç karşılaşamayacağım bir arkadaşımla vedalaşmak zorunda kalmanın acısını yaşıyorum. 
Yaşar Kemal
Yaşar KemalVasat
Güzel merak uyandırıyor ama sonu hüsran. Yani bi tess gerritsen fanı olarak vitesin sürekli yükselmesine alıştığımdan mıdır bilmiyorum. Sonunu çok vasat buldum. Çok güzel başladı ters köşesi de bayağı sağlamdı, sonra BATIRDI. Hayal ettiğim gibi değildi.
SPOILER
Kitaba başladığımda herifin kendi annesini öldürdüğünü tahmin etmiştim bu arada. Okları amelianın üstüne çevirdiğinde anlamıştım.
Kitabı özel dedektifle bitirdiğine göre devamı gelcek gibi ama bakalım…okur muyumm sanmam.
Dram dolu bir hikaye. Edebi yönden bana bir şey kattı mı,sanmam ama heyecanlı vakit geçirdim sayesinde. Böyle kitaplara da ihtiyaç duyuyor insan. Kitabı bir günde bitirdim. Sürükleyici. Ağladığım sayfalar bile oldu ki ben filmlerde bile kolay kolay ağlamam. Heyecanlı bir dram isteyenlere önerimdir.
Reklam
Reklam