Dorukhan
@satirarasindan
11 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Olabildiğince huzursuz bir ruh hali içinde okuyor insan kitabı. Yüzleşmenin bu kadarı, sanki zorla aynanın karşısına çivilenmişsin gibi oturup saatlerce kendi gözlerinin içine bakarak tüm iyi zannettiğin hasletlerinin bir çürümüşlüğün kılıfı olduğunu kendine itiraf edene kadar oturuyorsun orda. Kitabı bir kere yarıda bıraktım açıkçası, daha sonra yeniden başladığımda bu defa bırakamadım bir türlü. Tuzlu su içen insanın yandıkça içmeye devam etmesi misali anlatılanlar bana ziyadesiyle acı verse de bundan garip bir zevk de aldığımı inkar edemem. Bu da çürümüşlüğün başka bir çeşidi belki.
Tüm ilahi yasaların insanı en tepeye çıkardığı, modern dünyanın insanı tanrılaştırdığı bir dünyada; tüm kargaşanın, kavgaların, zulümlerin sebebinin de yine aynı insan olduğu hatta tüm bu zulümleri yaparken bu ulvi olma düşüncesine sığındığını söylemek mümkün.
Reklam
Nevroz anlamını arayan ruhun ç acı çekmesidir.
Gece bir kan nehrine dönmüş akıyordu.
Ve mutsuzluk hiçbir zaman yalnız gelmediğinden şüpheleri de beraberinde getirmişti.
Reklam