Satu
@satu_
Şu anda okuduğu kitap
Suskun olmayan hiçbir derde zaten yakınlığım yoktu. Derdi taşlaşma ve gömülme olarak anlıyordum. Konuşunca, yemek yiyen hasta gibi iyileşecek demek oluyordu. İyileşene sevinilir ama bir gerçek dert konuşmaya başlayınca sanki değerini ve ederini terk etmiş oluyor öncesi için şüpheler doğuruyordu. Dili çözülen dert, anlatılabilir dert, hele anlaşılabilir dert, dert değil sosyalleşmenin bir başka yoluydu, bir tür tavlaydı ya da dama. 
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hep bir sonbahar ve ayva sarısı sanki kulağımın arkasında duruyor. Çocukken insan ne kadar üzüleceğini bilmiyor. Elde toprak kokusu, ağızda dibi emilmiş bir hanımeli, bu sanki bir zaman değil de sadece bir pozmuş gibi geçiveriyor. Ve sanki insan hangi pozu kendine yakıştırmışsa o poz hayatın durusu diyorlar ya işte ondan oluyor. Yoksa duruş nasıl olsun, kaçılan zaman o poz o duruş nerede, güçsüz ve sinameki hallerde kendin dediğin yok da kendin diye gösterdiğin bir şey var. İşte şu kedinin hiç değişmeyen onbeş sene giydiği ve hiç usanmadığı, görenin de çıkar şu sarı postunu şöyle renkli bir şey diyemediği bir şey oluyor.
Puan vermedi·198 syf.·
6 günde okudu
·2026 23. kitabı
Her deliliği iyileştirmeye yani uyuşturmaya yani rüya göremez, ses duyamaz hale getirmeye çalışıyorlar, velilik havalanıyor. Her havalanan ruha hemen ateş edip yere düşürüyorlar.
Bütün tabiat dağ taş kurt kuş arkamdan mı konuşuyor, “konuşun,” diyor hem de “konuşun, nasılsa anlamaz, duymaz, rahatça söyleyin istese de paylaşamaz.” Koca ceviz ağacına çıtırtı der, göle durgun, ineğe munis, koyunun yanında durup bir poz aklını beğenir, azıcık puhu kuşuna şaşar, onu da sabah namazından sonra geri yatıp uyuyunca unutur.