Hayatımın en muhteşem ve en zorlu yılı oldu. Her şeyin geçici olduğunu öğrendim. Anların,duyguların,insanların,çiçeklerin. Öğrendim ki aşk fedakarlıkmış. Her şeyi feda etmek ve acıtmasına izin vermek. Yaralanabilir olmanın asla yanlış olmadığını gördüm çünkü hassas kalmanın çok zor olduğu bir dünyada sert olmayı seçmek kolay yol sadece. Öğrendimki her şey ikililikler içinde. Ölüm ve yaşam. Keder ve neşe. Tuz ve şeker. Sen ve ben . Evrenin dengesi bu. Çok canımın yandığı ama çok iyi yaşadığım bir yıl oldu. Yabancılarla dost oldum, dostlarıma yabancılaştım. Naneli ve çikolatalı dondurmanın her şeye iyi geldiğini fark ettim ve baktım ki her acıda annemin kolları yok sarılabileceğim. O sıcak enerjiye odaklanmayı öğrenmeliyiz. Daima. Kollarımızı ve bacaklarımızı ona batırıp dünyaya sevgili olmalıyız. Çünkü birbirinize nazik olmayı öğrenemezsek nasıl en çaresiz yanımıza nazik davranırız.