Hiç kimse izlemiyormuş gibi dans et, hiç incinmemiş gibi sev, hiç kimse dinlemiyormuş gibi şarkı söyle, dünya cennetmiş gibi yaşa.
Mark Twain
youtube.com/watch?v=5-juDiD...
Size tavsiyem bir eğlence icat edin kendinize, yolculara kendi hikâyelerini anlattırın, görün bakalım doğduğu güne lanet etmemiş tek bir kişi bulabilecek misiniz içlerinde. Kendini sık sık insanların en mutsuzu saymayan biri çıkarsa, baş aşağı denize atın beni, gıkım çıkmaz."
Yüzlerce kez canıma kıymanın eşiğine geldim fakat yine de seviyordum hayatı. Bu gülünç zaaf belki de en vahim eğilimlerimizden biridir; biteviye yere çalmaya can attığımız bir yükü daima taşıma arzusu, varlığından iğrenmek ama yine de yapışmak o varlığa, velhasıl, bizi yutmakta olan yılanı, kalbimizi kemirinceye değin okşamak... Bundan daha aptalca bir şey olabilir mi?