Buşra
@sbusrraa
Puan vermedi·80 syf.·
2026 4. kitabı
Tolstoy’un İvan İlyiç’in Ölümü kitabını bitirdiğinde insanın boğazında o geçmek bilmeyen yumru var ya, işte tam oradan başlamak lazım söze. Kitap eline aldığında "Hemen biter" dedirtiyor ama kapağını kapattığında ruhuna bıraktığı o devasa ağırlıkla aslında ne kadar "büyük" bir eser olduğunu anlıyorsun. İncecik bir kitabın insanın iç dünyasında bu kadar geniş bir yer edinmesi, sanırım sadece Tolstoy gibi bir ustanın harcı olabilir.
Kitap boyunca İvan İlyiç’in fiziksel acılarından ziyade, o korkunç yalnız ölme hissinin verdiği ruhsal sancıya şahitlik ediyoruz. İvan, ölümü beklerken sadece bedeniyle değil, tüm geçmişiyle kavgaya tutuşuyor. O amansız iç hesaplaşmalar ve bitmek bilmeyen iç ses sorgulamaları okurken insanın göğsüne bir ağırlık gibi çöküyor. "Ya aslında yanlış yaşadıysam?" sorusu, ölümün soğuk nefesiyle birleşince ortaya çıkan o ruhsal sancı, fiziksel acısından çok daha baskın hale geliyor. Aile ve evlilik yaşamındaki o yapay nezaket ise hastalık gelip çatınca yerini derin bir duyarsızlığa bırakıyor; herkes kendi konforunun bozulmasından endişe ederken İvan, o en büyük hakikatle tek başına yüzleşmek zorunda kalıyor.
Sırf başkaları "iyi" desin diye, kusursuz görünen ama içi bomboş bir hayat yaşamanın bedelini İvan'la beraber ödüyoruz sanki. Tolstoy bize aslında şunu fısıldıyor: Ölüm gelmeden önce yaşamayı öğrenemezsek, son nefesimizde sadece pişmanlıklarımızla baş başa kalırız. İvan’ın o kaçınılmaz sona doğru ilerlerken yaptığı sorgulamalar, aslında hepimizin bir gün sormaktan korktuğu soruları masaya yatırıyor.
Gerçekten de bu eser, sadece bir klasik değil; her yaştan, her kesimden insanın okuması ve üzerine uzun uzun düşünmesi gereken bir hayat dersi. Kendi yaşantımıza, hırslarımıza ve değer verdiğimiz şeylere dışarıdan bakmamızı sağlıyor. Eğer hayatın
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
8/10
2026 1. kitabı
Bu yazı kitabın sonuna ve olay örgüsüne dair önemli spoiler içermektedir.
Genel olarak Tolstoy’un kalemine, o eşsiz anlatımına ve yarattığı dünyalara hayran bir okur olmama rağmen, Anna Karenina maalesef benim için büyük bir hayal kırıklığıyla sonuçlandı. Tolstoy’un diğer eserlerindeki o derinliği bu kitapta aynı şekilde hissedememek, özellikle bu kadar popüler bir klasikte beklentilerimin boşa çıkması beni şaşırttı.
Kitapla ilgili en büyük mesafem ana karakter Anna’ya karşıydı; dürüst olmak gerekirse hikayedeki en sevmediğim karakter o oldu. Ancak bu devasa eseri benim için okunur kılan ve kitaba tutunmamı sağlayan yegane unsur Levin karakteriydi. Okurken Levin’in bizzat Tolstoy’un kendisi olduğunu, onun toprakla olan bağını, köylü reformu hakkındaki fikirlerini ve sarsıcı iç dünyasını temsil ettiğini hissetmek, kitaptaki tek gerçek ve samimi sığınaktı.
Buna rağmen kitabın finaline dair eleştirim baki. Anna’nın ölümü o kadar basitleştirilmiş ve sıradan bir olay gibi anlatılmıştı ki, o anın ağırlığını hissedemedim. Ortada ne büyük bir yas vardı ne de okuyucuyu sarsacak bir duygu yoğunluğu. Hatta öyle ki, Anna’nın kendi sonuna
üzülmekten çok, bu büyük acıya ve yıkıma maruz kalan sevgilisi Vronskiy için üzüldüm; fakat yazar Vronskiy’nin çektiği o muhtemel acıyı bile yeterince derin ve etkileyici bir şekilde hissettiremedi.
Bu eser, Tolstoy sevgime rağmen benim için maalesef "abartılmış bir klasik" olmaktan öteye geçemedi.
Puan vermedi·224 syf.·
2025 65. kitabı
Lev Vygotsky'nin temel eseri "Düşünce ve Dil", dilin bilişsel gelişimdeki merkezi ve dönüştürücü rolüne dair kapsamlı bir analiz sunar. Kitap, düşünce ve konuşmanın başlangıçta farklı kökenlerden gelip, birbirini etkileşimli bir şekilde besleyerek içsel konuşma formunu (yani düşüncenin kendisini) nasıl inşa ettiğini titizlikle inceler. Bu kuramsal çerçeve, benim akademik ilgi alanıma doğrudan temas ettiği için Vygotsky'nin görüşleri hayati bir öneme sahiptir.
Ancak, bu denli derin ve teorik bir metin olmasının doğal bir sonucu olarak, kitabın dili oldukça ağırdır; buna ek olarak, çevirinin kalitesi de yetersiz kalmaktadır. Kavramların yoğunluğu ve Vygotsky'nin karmaşık mantık örgüsü, okuma deneyimini zorlayıcı bir hale getirmektedir.
Tüm bu zorluklara rağmen, eserin sunduğu derin ve çığır açıcı kavrayış göz önüne alındığında, alana ilgi duyan herkes için kesinlikle okunmaya değer bir eserdir.
7/10
2025 43. kitabı
Bu kitap, sadece bir hikaye değil; yazarın kendi yaşamından derin izler taşıyan, Yozo Oba adında bir adamın sarsıcı itirafnamesidir. Yozo'nun topluma yabancılaşmasını, "insan" olmanın kurallarını çözememesini ve hayatı boyunca taktığı "soytarılık" maskesinin altında nasıl tükendiğini okuyoruz. Eser, yazar Dazai'nin intiharından hemen önce yayımlanmış olmasıyla da okuyucunun kalbini titreten, vedalaşma yüklü bir mektup niteliğindedir.
Kayboluşun Gönüllü Yolu:
Yozo'nun hikayesi, pasif bir mağduriyetten çok, kendisine karşı uyguladığı sistematik bir eziyetin dışa vurumudur. İnsanlardan korkan ve onlara yabancılaşan Yozo, bu korkuyla baş etmek yerine, yüksek beklentilere sahip zengin bir aileden gelmesine rağmen bilinçli olarak sefaleti, ahlaki çöküşü ve bağımlılıkları seçer.
Bu tercihler, onun "insanlar" dünyasından kopuşunu hızlandırma ve kendi tabiriyle "insanlığını yitirme" yolunda attığı gönüllü adımlardır. Yozo için mutluluk bile bir tehdittir; acı ve utanç ise var olduğunu hissettiği tek gerçekliktir. O, yıkımı ve çürümeyi seçerek, anlaşılmadığı bir dünyaya karşı kendine has bir direniş sergiler.
Ailenin Rolü: Ruhsal İhmal
Yozo'nun sefaleti ve kendi kendini yok edişi, köklerini derin bir aile trajedisinden alır. Ailesi ona dünyadaki her şeyi sunmuş olabilir; ancak ruhunun ihtiyacı olan o küçücük sevgi kırıntısını ve sahici kabulü esirgemişlerdir.
Ne acıdır ki Yozo dibe batarken ailesi, uzaktan maddi destek vererek ya da durumu göz ardı ederek en büyük ihaneti işlemiştir. Onlar, en temel sığınak olması gereken yuvayı, Yozo'nun ruhunu günden güne tüketen, nefessiz bırakan bir hapishaneye çevirmişlerdir. Kahramanımızın "insanlığını yitirmesi", sadece kendi seçimi değil; aynı zamanda ailesinin göz göre göre terk edişinin de yürek burkan, kaçınılmaz bir sonucudur.
Bu
Puan vermedi·268 syf.·
2023 9. kitabı
Bu kitabı okumaya karar vermeden önce incelemelere göz atmıştım ve Bukowski’nin en iyi kitabı denilmiş çoğunluk olarak. Haliyle bende de merak uyandırdı ve okumaya başladım. Bukowski ile ilk kez tanıştım, açıkçası kitabın konusu çok derinden ve önemli. Kalbi acıtıyor fakat anlatım tarzı ve akışı yüzünden hiç sevemedim, zor bela bitirebildim. Hayret ediyorum! En güzel kitabı denilmesine. Bu kitaptan sonra diğer Bukowski kitaplarını okuma hevesimi en aza indirdi. Keşke ilk bu kitapla başlamasaydım, dedirtti. İlgimi çeken tek yanı ise yazarın kendi hayatını kaleme aldığı yani otobiyografi olmasıydı. Kitapta yazar; çocukluğunu, küfürlerini, kadınları, ergenliğini, gençlik yıllarını üniversite dönemine kadar anlatmış.
Çocukluk yıllarını biraz açmak istiyorum çünkü bu kitabın benim için değerli olması bu yüzdendir.
Henry Chinaski, küçük yaramaz bir çocuktur fakat hayat onun karşısına boyundan büyük zorluklar kötülükler çıkarmıştır. Onun başına gelebilen en kötü şey anne babasıdır. Okurken babasını öldürmek isteyebilirsiniz belki de annesini de… Çünkü ben her ikisini de öldürmek istedim! Ona şiddet uygulayan babasını, varlığıyla yokluğu bir olan annesini, akran zorbalığına maruz kaldığı okul yıllarını ve kötü çevresini anlatan olaylarla karşılaşacaksınız. Daha fazla devam etmeyeyim yoksa sipoiler vermek zorunda kalacağım galiba. Bu kitabı sevmediğim halde yine de olsa okurdum çünkü yazarın hayatını ve neden bu kadar küfür dolu olduğunu merak ediyordum. Şimdiden iyi okumalar dilerim.
