"büyüdüğünüzde dünyadan ve diğer şeylerden payınıza düşenler artmayacak, bilakis daha da azalacak," diye uyardı valdevenen. "ancak şu anda her şey sizin henüz ve siz de her şeye aitsiniz. belli ki bu yüzden çirkin bulduğunuz hiçbir şey yok şimdi ve sizi hayal kırıklığına uğratmamak için her şey en güzel yüzünü gösteriyor. sonraları bu böyle kalmayacak."
Reklam
aşk, insanı bazen tanrı yapar, bazen gereksiz bir böcek. ama, sevgi insanı insan yapar.
«kendi kimliğimiz»i bulamadığımız zaman, hep bir şeylerle var olmak zorundayız. bunlar, genç kızlık anılarıdır, bunlar eşimizdir, bunlar çocuklardır, bunlar daha kim bilir nelerdir. oysa, anılarla yaşanmaz, eşimizden ayrılabiliriz, çocuklarımız büyürler ve başka kişiler olurlar.
biz «kendi kimliğimiz»le yaşarız.
«baba evi»nin günleriydi. her şey biraz da onundu, ama hiçbir şey bütünüyle kendisinin değildi. babanın, annenin gölgesinde yaşanmış, geçmiş günler. kardeşler arasındaki oyunlar, çekişmeler, gerginlikler. büyüme günleriydi.
erkek, deyim yerindeyse, kadının işgücünü, onu ömür boyunca koruma karşılığında sömüren sorumlu aile işvereniydi.
Reklam