felâketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: çocuklarının felâketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasıyla iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.
Reklam
(…) dokuzuncu hariciye koğuşuna doğru ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürdüm, (…)
erkek olmak isterdim! kız olmaktan çok daha iyi, o zaman insan bir yere çakılıp kalmıyor, canının istediğini yapıyor; o kadar çok şey yapabiliyor ki.
okulundan anılar belirdi, yarı uyuşuk bilincinde daha birkaç gün öncesine kadar ayrılmaz arkadaşları olan kızlar göründü. vedalaşırlarken birbirlerinden asla vazgeçemeyeceklerini düsünmüşlerdi.