ne var ki gene de sevdiklerimize kabahat bulmak bizi onlardan bir parça ayırır. tanrılara dokunmamak gerektir; onların yaldızı ellerde kalır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
dediğine göre tiyatro, önyargıları taşlamaya yarıyordu, eğlence maskesi altında erdem öğretiyordu.
çünkü zevkler, bir okulun bahçesindeki öğrenciler gibi, kalbinin üzerinde o kadar tepinmişler, onu o kadar çiğnemişlerdi ki artık orada hiçbir yeşilik bitmiyordu; oradan geçenler de, çocuklardan daha düşüncesiz davranarak, hiç olmazsa onlar gibi duvara adını bile kazıp bırakmıyorlardı.
seninle birlikte aşmayacağım ne bir çöl ne uçurum ne de okyanus vardır. biz birlikte yaşadıkça bu, her gün daha sıkı, daha tam bir kucaklaşma gibi olacak! bizi kaygılandıran hiçbir şey, hiçbir tasa, hiçbir engel olmayacak! yalnız olacağız, sonsuza dek ancak birbirimizin olacağız..
emma ona teslim olduğuna pişman mı olmuştu ya da tersine, onu daha çok sevmek mi istiyordu, bilemiyordu. kendini güçsüz görmenin aşağılığı kösnül duygularının yumuşattığı bir kine dönüyordu. bağlılık değildi bu, sürekli bir baştan çıkma gibi bir şeydi. erkek onu büyülüyordu. emma ondan sanki korkuyordu.