jános boka gözlerini sıraya dikmiş düşünüyordu.
basit çocuk ruhunda derinden derine bir şeyler değişiyordu: hayata dair, hani içinde hepimizin bazen kederli, bazen neşeli köleler olduğumuz hayata dair, bazı gerçekleri kavramaya başladığını hissediyordu.
Reklam
ne tuhaf bir cihan felsefesidir ki biz işçi takımına her nesne: yemek, içki, giyecek maddeleri, ısı ve yatacak barınacak olsun ya da eğlence her vakit çok görünür ve insanlığımızı unutmamız istenir bizlerden ama, biz hep, hep değil de arada bir kendi kendimizi insan yerine koyarız. yazık.
(…) yaşamayı da bildiğiniz yok ölmeyi de... direklere tırmanıp bağırıyorsun akılda kalmak için öldürmektesin kendini (…)
(…) pislen kendini yıkabilsen bütün insanlar kadar pis olabileceğini anlasan o vakit bağışlarım seni.
Reklam