"aslında kederimin nedeni-katerina kafasını yastıktan aniden kaldırmıştı,- bu anlattıklarım değil, bunlara üzülmüyorum. yeni, beklenmedik bir duygunun etkisiyle sesi bakır gibi çınlayarak devam etti, yüreğinde saklı, çaresiz gözyaşlarıyla tüm ruhu parçalanıyordu sanki, -kaygılanmamın nedeni çektiğim keder, sıkıntı değil! dünya gözüyle tekrar göremeyeceğim anneme de üzülmüyorum! ölüm döşeğinde bana beddua ettiği için de sıkılmıyorum! eski hayatımı, sıcak odamı, özgür genç kızlığımı da aramıyorum! ruhumu şeytana satıp kendi mutluluğum için affedilmez bir günah işlemiş olmam da umurumda değil! bunların hepsi çok büyük suçlar olmasına rağmen, kederimin nedeni bunlar değil. içimi acıtan ve kalbimi yaralayan, onun onursuz bir kölesi haline gelmiş olmam, onu hâlâ utanmadan sevmem ve açgözlü kalbimin bu sevgiden zevk alması, mutlu olması-onun bu yaptıklarına karşı koymamam ve ona karşı bir kin duymamamdır!.. "