Protagonist
@scripturient
Ufkun ne kadar genişlerse, nefes aldığın şehir de o kadar dar gelir sana…
29 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Sana bir şey diyeyim mi? İnsan çok uzun süre yalnız kaldı mı hastalanır, yalnızlıktan hastalanır.
Ben kötü bir insan değildim. Ne aksi bir adamım, ne de uysal biriyim. Ne alçağın biriyim, ne de namuslu, ne onurlu biriyim, ne bir kahramanım, ne de bir korkak. Ben hiçbir şey olamadım.
İnsan ahmak bir yaratıktır, son derece ahmak! Daha doğrusu ahmak değil de nankördür; eşine rastlanmayacak derecede nankördür.
“Duvarı yıkacak gücüm yoksa, onu yıkmak için kendimi paralayacak halim yok tabii ki, fakat önümde duvar var diye ona boyun eğecek de değilim."
Dostoyevski’nin okuduğum ilk kitabı. Kitap sizinle sohbet ediyor. Mutsuz dışlanmış yalnız hissettirilmiş birinin kendi ile baş başa kalınca hissettiklerini okuyoruz. Aslında bazen hepimiz onun gibi düşünüyoruz hissediyoruz hissettiriliyoruz. Yaşamımız boyunca hissedip içselleştirip kendimize bile itiraf edemediğimiz şeyleri suratımıza suratımıza çarpıyor aslında. Yabanileşip huysuz ve inat birine dönüşüyoruz zaman zaman. Gerçekten hayatı, insanlığı, davranışları, duyguları, insanları sorgulatan bir başyapıt. Birden fazla okunmalı mutlaka tavsiye ediyorum.
