Sena Duru
@sdsdsdsdsdsd
32 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Daha önce de dediğim gibi, alışılagelmemiş şeyler, bir engelden çok, yol gösterici şeylerdir. Önemli olan, mantığını tersten kurabilmektir. Bu, çok işe yarayan bir başarıdır. Ama insanlar yeteri kadar uğraşmıyorlar, çünkü günlük yaşamlarında düz mantık kurmak her zaman daha kolay geliyor ve böylece diğer yolu görmezden geliyorlar. Sentez yoluyla mantık üreten her elli kişiye, çıkarım yoluyla mantık üreten bir kişi düşer."
"İtiraf etmeliyim ki ne dediğini pek anlamıyorum."
"Anlayacağını düşünmemiştim zaten. Bakalım daha açık konuşabilecek miyim? Birçok insana, eğer bir olay zincirlemesini anlatırsan, sana bu zincirlemenin sonucunun ne olacağını söylerler. Kafalarında olayları sıraya koyarlar ve bunlara dayanarak olacak bir şeyden bahsederler ancak, sadece çok az bir insan topluluğu vardır ki eğer onlara bir sonuç verirsen onlar, kendi akıllarından o sonuca getiren adımları tahmin edebilirler. İşte olayları tersten görebilmekten bahsederken anlatmaya çalıştığım şey bu."
"Anlıyorum." dedim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sürükleyici bir durum hikayesi, kitabı bitirdiğinizde aklınızda hikayeden ziyade tecrübe sonucu elde edinilmiş gibi hissettiren duygular kalıyor. Çevirmenin de dediği gibi her doktorun hatta bence hastalarla yakın şekilde hayatını sürdüren herkesin empati yeteneğini geliştirecek bir eser. Ve yine çevirmenin dediği gibi Tolstoy'un kendini az veya çok yansıttığını görüyorsunuz her zamanki gibi Tolstoy eserlerini kendinden uzaklaştıramıyor
...İvan İlyiç için daha da acı verici olan şey kimsenin ona öyle, acımalarını istediği gibi acımamasıydı: İvan İlyiç'in bazen, uzun ıstıraplardan sonra, her ne kadar bunu itiraf etmek vicdanına ters gelse de her şeyden çok istediği şey ona birisinin hasta bir çocukmuş gibi acımasıydı. Ona şefkat göstermelerini, öpmelerini, yanında ağlamalarını, çocukları sevip teselli ederken yaptıklarını yapmalarını istiyordu. Saygıdeğer bir yüksek mahkeme üyesi olduğunu, sakallarının ağardığını ve bu yüzden de bunun imkânsız olduğunu biliyordu; ama yine de istiyordu bunu. Ve Gerasim'le ilişkilerinde buna yakın bir şey vardı, bu yüzden Gerasim'le ilişkisi onu teselli ediyordu. Ivan llyiç ağlamak istiyordu, onu okşayıp onun yanında ağlasınlar istiyordu...
"Ama eğer durum buysa," dedi kendi kendine, "hayata bana verilen her şeyi mahvettiğimi ve düzeltemeyeceğimi bilerek mi veda ediyorum yani?" Sırtüstü yattı ve bütün hayatını yeniden gözden geçirmeye başladı. Sabahleyin uşağını, sonra karısını, sonra kızını, sonra doktoru görünce her hareketleri, her sözleri onun için geceleyin keşfettiği korkunç gerçeği doğruluyordu.
