Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Mutfağa girdiğimde, masanın üzerindeki çok sevdiği kulplu çay bardağına gözüm takıldı. Annemin son bıraktığı izler hâlâ oradaydı. Bardağın kenarında belli belirsiz parmak izi, onun sıcaklığından geriye kalan tek şeydi belki de. Ellerini son dokunduğu yerleri takip ettim, parmak uçlarım masanın soğuk yüzeyinde gezindi. İçimde tarifi zor bir özlem kabardı, sanki bir anlığına onu çağırabilirmişim gibi.
Reklam
Günler sonra annem öldü. Hastane odasında çalan makinelerin tiz sesi sustuğunda, içimde de bir şeyler sonsuza dek durdu. O an, sessizliğin en ağır çığlık olduğunu öğrendim. Odanın köşesinde yanan küçük lamba, soluk ışığını duvara vuruyordu, gölgeler duvarlarda titrek bir dans sergiliyordu. Annemin yüzü huzurlu ama yorgundu; sanki yılların ağırlığını bırakmış, zamansız bir uykuya dalmıştı. Ona son kez dokunduğumda, parmaklarımda sadece soğukluk değil, kaybolan bir hayatın son izleri de vardı. Ellerimle hafızama kazımak istedim, yüzünün her detayını, ama soğukluk içime işledi ve yerleşti, çıkmamak üzere.
Annem hastaneye yatırıldığından bu yana günlerim hastane ve hapishane arasında geçiyor. Bir tarafta yaşamın soluklaşan son anları, diğer tarafta özgürlüğün kalın duvarlarla örülü hayali. Hastane koridorlarında yankılanan ayak sesleri, soğuk metal yatakların başucundaki solgun çiçekler ve çaresiz bekleyişler… Doktorlar artık umut vermeyi bırakalı çok oldu. Akciğer kanserinin son evresi dediler, ama aslında bu, sadece geri sayımın başladığını söylemenin bir diğer yoluydu.
Evlenmeyi düşündüğüm kişiden ayrıldım. Onun hayatını, benimle birlikte taşınması imkânsız bir yükün altına sokmak istemedim. Kendi karanlığımın gölgesinde bir başkasını kaybolmaya sürüklemek haksızlıktı. Belki de en büyük korkum, onun da benim gibi bir gün kaçışı olmayan bir boşlukta sıkışıp kalmasıydı. Bazen bazı sevgiler vazgeçmeyi gerektirir; çünkü sevmek, her zaman yanında tutmak değildir. Onun geleceğini, belirsizlikler ve ağırlıklarla gölgelemek istemedim.
Zamanı geri alamam, seni geri getiremem. “Keşke” ile başlayan cümlelerim artık anlamsız ama yine de dilimden düşmüyor. Keşke bu kadar erken gitmeseydin, keşke acıların yaşarken son bulsaydı. Keşke dünya sana biraz daha merhametli olsaydı. Şimdi uzaktasın, belki de özgürsün, belki de artık hiçbir şey seni incitemeyecek. Umarım istediğin gibi olmuştur her şey. Umarım şimdi gerçekten huzur içindesindir ve bu sefer sonsuza dek sürecek bir dinginlik bulmuşsundur. Umarım seni unuttuklarını sandığın herkes, şimdi kalplerinde senin için bir yer ayırmıştır.
Reklam