seçil çilek
@secilek
Şu anda okuduğu kitap
Adalet’in elbette ahlâkî, hukukî, siyasî, İktisadî yönleri vardır. Burası doğru! Ancak hepsinden evvel adalet, metafiziğe ilişkin bir kavramdır. İnsanlık ile adalet arasındaki bağa işaret etmem de başka bir şeyden değil, bu ilkeden kaynaklanıyor; yani söz konusu olan metafizik temelli bir adalettir. Çünkü insanlıkı temellendiren
bilim ilk felsefe’dir (metafizik/hikmet-i ilahiye); insanı tanımlayan bilim fiziktir (hikmet-i tabiiye), bu insanı araştıran ethik (tehzib-i
ahlâk) iken, insanları da hukuk, iktisad ve siyaset (tedbir-i menzil ve siyaset-i medeniye) bilimleri kendisine konu edinir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Adaletin özü, bu insan’ın farkedişine bırakılamaz; Hz. İnsan’ın ortaya çıkışını beklemek gerekir. Çünkü Hz. İnsan ortada olmadıkça adalet de ortada olamaz. Adaletin ikamesi Hz. İnsan’ın varlığına bağlıdır; zira Hz. İnsan olmayı başaramadıkça, âdil olmayı da başaramayız.
İnsan’ı gör(e)meyen bu zihinsel duruşun durduğu noktadan elbette insanlık görülemez. Bu insan’ın olduğu yerde insan,
insan’ın olduğu yerdeyse insanlık görülemiyor, işte sırf bu yüzdendir ki insanlıksız bir dünyada ister istemez bu insan da gerçek anlamıyla
fark edilemiyor.
Siz, “Asıl matlûbum heman her nesnenin hakikatin bilmektir!” diyen kaç ilahiyâtçı gördünüz? Bilmeyi “bir nesnenin ne idüğün
bilmek ve hakikatini anlamak” şeklinde tanımlayan, yani bilmediğini ve anlamadığını itiraf eden, bu itirafı küçülmek değil, bilakis büyümek olarak algılayan etrafı kalabalık kaç bilimadamına rastladınız?
“Kim yaptı ve niçin yaptı?” sorusu bilimin merak alanı içinde değildir. Bilimin merakı özele, parçaya yöneliktir, o bütünü talep etmez; kullandığı yöntemle bütünün görülemeyeceğini bilir çünkü.
Fakat düşünme (metafizik) kendisine kimi ve niçini mesele edinir; zaten bu meselesi nedeniyle o, düşün me adını alır.
Düşünme bütüne yöneliktir, salt görünür sebepleri değil, sebeplerin sebebini merak eder, görülemeyeni görmeye çalışır, tek tek ağaçlarla değil, ormanladır onun işi. Ağaçları ormanın butunu içinde görmeyi ister; ormanı görmedikçe ağaçları görmüş olmakla yetinmez, yetinemez. Âdeta bir büyücü gibi, bir kâhin gibi hareket
eder ve âlemi bir küre hâlinde önüne koyup o küreyi bir bütün hâlinde temaşa etmeye çalışır. Düşünmek, ağaca baktığında tohumu, tohuma baktığında ağacı görmektir, hiç değilse bu türden bir görüşe ulaşmayı talep etmektir.
Bu âlemin ne idüğünü bilmek, hemen her nesnenin hakikati
ni bilmek ve dahî o nesnenin hakikatini anlamak arzu ve çabası, düşünme’yi benzerlerinden ayırır. Üçgene derinlik katar, onu prizma hâline getirir. Daireye derinlik katar, onu küreye dönüştürür.
Düşünme bu yüzden her nesnenin derinliğini, yani hakikatini görmek ve anlamaktan ibarettir.