Nora'nın hikayesi ve bendeki izi ꫂ❁1000Kitap
Nora Seed, seni okuduğum için, pişmanlıklarını gördüğüm için, kütüphanende sana eşlik ettiğim için, ve hayata döndüğün için gerçekten mutluyum.Bu kitabı bitirince hissettiğim duygu mutluluktu; Nora'nın hayata dönmeyi seçmesinin mutluluğu...
Kitap Nora Seed adlı karakterin hayattan kopuşunu, yoğun bir depresyon süreci ile beraber hayata küsmesini ve intihara kalkışmasıyla başlıyor. İlaçları aldıktan sonra kendini bir kütüphanede bulan karakter, karşısında küçükken gittiği okulun kütüphanecisi Bayan Elm'i görür; nerede olduğunu sorar. Bayan Elm ona kök yaşamı ile ölüm arasında, kendi kütüphanesinde olduğunu söyler. Bu kütüphanedeki tüm kitaplar Nora'nın farklı farklı pişmanlıkları üzerinden yazılmış olup bunu keşke şöyle yapsaydım anlarında onları öyle yapmış ve hayatı buna göre şekillenmiş yeni hayat versiyonlarından oluşmaktadır. Nora bunun mantıksız olduğunu düşünür fakat bunu Bayan Elm şöyle açıklar: Kuantum mekaniğine ve Sicim teorisine göre bu mümkündür çünkü bir olayın gerçekleşmesi durumunda bir etken farklılaştırılırsa paralel evrenlerde tüm bu ihtimaller farklı versiyonlar olarak yaşanır.(Gerçek hayatta kanıtlanmış veri bulunmamaktadır.) Nora bunu kabullenir ve Pişmanlıklar kitabı ile başlar; buradan pişmanlıklarını düşünür ve olmak istediği hayatlara tek tek gitmeye başlar. Ama nerdeyse hepsinde bir uyumsuzluk, kabullenememe yaşar ve kendini kütüphanede bulur. Fakat bunlar yaşanırken aslında Nora kendi kök yaşamında ölmek istemediğine, hayatın aslında başkaları yüzünden biçtiğimiz rollerden ibaret olmadığını anlar. Ve bu kütüphanede okuduğu son kitabı açar oraya kocaman harflerle "YAŞIYORUM." yazar ardından kök yaşamında kendi yatağında uyanır, sonrasında hastaneye götürülür ve hayata tutunmaya karar verdiğine emin olur.
Kitap sakin akan bir kitap, Nora'nın
"Hayatta en ağır yük, yaşanmamış ihtimaller midir?"
Gece Yarısı Kütüphanesi, tam da bu sorunun peşinden giden bir roman. Hepimizin zaman zaman kurduğu "Keşke..." cümlelerini alıp önümüze seriyor. Farklı seçimler yapsaydık gerçekten daha mutlu olur muyduk, yoksa her hayatın kendine özgü bir bedeli mi var?
Kitap, sade ve akıcı bir dille ilerliyor. Felsefi yönü ağır olsa da okuyucuyu yormuyor; aksine insanı kendi hayatını sorgulamaya davet ediyor. Yer yer hüzünlendiriyor, yer yer umut veriyor. En güçlü yanı ise kusursuz bir hayatın aslında var olmadığını hissettirmesi.
Benim için bu romanın en değerli mesajı, mutluluğun başka bir hayatta değil, bazen elimizdeki hayatı farklı bir gözle görebilmekte saklı olduğuydu.
Okuyup bitirdiğinizde belki de "Keşke..." dediğiniz bazı şeylere eskisi kadar sıkı tutunmayacaksınız...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Matt Haig’in Gece Yarısı Kütüphanesi beni okuduğum dönemde gerçekten etkilemişti. Belki de o zamanlar kendi hayatımı, verdiğim kararları ve “başka seçimler yapsaydım nasıl bir hayatım olurdu?” sorusunu daha çok düşündüğüm için kitapla aramda güçlü bir bağ kurulmuştu.
Bu yüzden Gece Yarısı Treni’ne başlarken beklentim biraz yüksekti. Sanırım benim için en büyük sorun da bu oldu.
Öncelikle kötü bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Aksine, anlatmak istediği şey çok kıymetli. Yaşarken fark etmeden ertelediğimiz insanlar, hırslarımız yüzünden kaçırdığımız anlar, sevgi, pişmanlıklar ve insanın kendi hayatına dönüp bakması… Bunlar kitap boyunca güzel bir şekilde işlenmişti.
Wilbur’un hikayesini okurken zaman zaman ben de kendi hayatımı düşündüm. Özellikle insanın yıllar sonra geriye baktığında neyi gerçekten kazanç, neyi kayıp sayacağı meselesi hoşuma gitti. Zaten Matt Haig’in sevdiğim tarafı da çok büyük olaylar anlatmasa bile insanın içinde bir yere dokunmaya çalışıyor.
Ama açıkçası Gece Yarısı Kütüphanesi’nin bende bıraktığı etkiyi bu kitapta bulamadım. Hikaye yer yer yavaş ilerledi ve bazı bölümlerde biraz daha derinleşmesini bekledim. Konusu güzel, mesajı değerli ama duygusal olarak beni tam anlamıyla içine alamadı. Bazı yerlerde okurken koptuğum anlar oldu.
Yine de kitabı bitirdiğimde aklımda kalan güzel bir düşünce vardı. Hayat sadece başarıların, hedeflerin ya da yetişmeye çalıştığımız şeylerin toplamı değil. Bazen insanın asıl kaçırdığı şey, tam da yaşarken yanında olan insanlar ve sıradan sandığı anlar oluyor.
Benim için Gece Yarısı Kütüphanesi’nin yerini tutmadı ama yine de düşündüren, sakin ilerleyen ve okuduktan sonra insanı kendi hayatına biraz dışarıdan baktıran bir kitaptı.
Puanım: 7/10
Eserin edebi derinliği kimilerine yüzeysel gelebilir ama bana yaşattığı zihinsel mesai muazzamdı. Okuduğum saatler boyunca sadece Nora'nın hikayesini izlemedim, kendi paralel evrenlerime daldım. Tıpkı bir maçta "Şurada şu farklı açılışı yapsaydım, şu varyasyonu seçseydim tahta nasıl şekillenirdi?" diye düşünürcesine, kendi hayatımdaki ihtimalleri, alternatif zaman çizelgelerini ve kırılma noktalarını saatlerce hesapladım durdum. Sırf zihni bu kadar farklı ihtimaller arasında koşturduğu ve bu tefekküre vesile olduğu için bile, bu kitap "çöp" etiketini kesinlikle hak etmiyor.
Eleştirmenlerin en çok takıldığı nokta, kitabın "Pişmanlıkların peşinden gitmek her zaman mutluluk getirmez" şeklindeki ana fikrinin çok sıradan olması. Evet, bunu teoride hepimiz biliyoruz. Ancak bazen en temel gerçeklerin, tıpkı sıkı bir boks antrenman maçında gardını düşürdüğünde yüzünde patlayan o uyandırıcı eldiven gibi, kafamıza vurula vurula hatırlatılması gerekir.(herkes gardını kapalı tutmasını bilir fakat o gard iner) Kitap tam olarak bu "tefekkür" işlevini görüyor. Bazen o aydınlanmayı yaşamak için bilmediğimiz bir şeyi öğrenmeye değil, bildiğimiz bir şeyin yüzümüze çarpılmasına ihtiyaç duyarız. Yazar bunu gayet başarılı bir şekilde yapıyor.
Çok satanlar listesine girdiği an bir kitaba otomatik olarak burun kıvıran, sırf popüler diye eseri çöpe atan o meşhur "elit okur" tayfasından değilim. Ben basit bir adamım; süslü cümlelerin ardına saklanmayan, meramını basit ve doğrudan bir dille anlatan kitapları seviyorum. Geceyarısı Kütüphanesi de tam olarak bu kategoride, "Bunu zaten biliyoruz" diyerek geçiştirilemeyecek kadar değerli bir okuma deneyimi sunuyor.
Kitabın hakkını teslim ettikten sonra, beni en çok rahatsız eden o büyük mantık boşluğuna değinmeden geçemeyeceğim: Kayıp Benlikler
Kitap, Tokyo’nun ara sokaklarındaki gizemli bir kafede geçiyor. Burada belirli kurallara uyarak zamanda yolculuk yapabiliyorsunuz. Ama en can alıcı kural şu: Geçmişe gitseniz bile şu anki gerçekliği değiştiremiyorsunuz. "O zaman gitmenin ne anlamı var?" diye düşünürken, yazar bize asıl değişimin insanın kalbinde ve bakış açısında başladığını çok güzel gösteriyor.
Özellikle son bölümde Kei’nin hikayesi beni derinden etkiledi, hatta gözlerimi doldurdu diyebilirim. Kei’nin yaşadığı tüm zorluklara, geçirdiği rahatsızlıklara rağmen içindeki o pozitifliği, neşeyi ve yumuşaklığı hiç kaybetmemesi, karakterle aramda çok güçlü bir bağ kurmamı sağladı.
Kitaptan aklıma kazınan ve hayata bakışımı özetleyen şu cümle oldu:
"İnsanların karşılaştığı zorluklar ne olursa olsun ama her zaman üstesinden gelecek güce sahip olduklarına inanmaya devam ediyordu. Sadece cesaret gerekiyordu. Eğer sen dahi bir kişinin bile kalbini değiştirebiliyorsa o halde kesinlikle bir anlamı vardı."
İyi okumalar dilerim
"RUHUN FISILTISI"
"Su, yeryüzünde en çok hafife alınan şeylerden biridir. Her yerde olduğu için fark edilmez. Musluktan akar, yağmurla iner, derelerin içinde sessizce ilerler. Oysa su, hiçbir zaman olduğu yerde kalmaz. Ne kadar durgun görünürse görünsün, içinde bir hareket vardır. En sakin göl bile kendi içinde yer değiştirir. İnsan bunu fark etmez çünkü su, kendini göstermek için çabalamaz. Hayat da çoğu zaman böyledir. İçten içe ilerler. Gözle görülür bir değişim olmadan, büyük kırılmalar yaşanmadan, sessizce şekil değiştirir. İnsan bazen bunu ancak geriye dönüp baktığında anlar. Bir zamanlar aynı sandığı halin, artık aynı olmadığını. Eskiden ağır gelen şeylerin hafiflediğini ya da hafif sandıklarının aslında ne kadar yük taşıdığını..."
Hayatın karmaşasında kaybolduğumuz, kendi yankımızı bile duyamadığımız anlar var. Bu karmaşanın içinde çoğu zaman güçlü görünmeye çalışırız. Omuzlarımıza yüklediğimiz "her şey yolunda" maskesiyle günleri geçiririz. Ya görmezden geldiğimiz o kırılmaların da bir anlamı varsa? Ya çatladığımız, dağıldığımız anlar aslında yeniden var olmanın ilk adımıysa?
Yazar, bu soruların peşinden giderek eseri boyunca karşımıza çıkan her durak, insanın kendine varma serüveninin farklı bir yüzünü gösteriyor bize.
Uyanışın verdiği farkındalık, gözlerimizi açtığımız ama henüz ne göreceğimizi bilmediğimiz o ilk an.
Çatlayıp dağıldığımız anlar, aslında ne kadar dayanabildiğimizin değil, ne kadar insan olduğumuzun kanıtı.
Kayboluş hissi, her şeyin anlamını yitirdiği o boşluk.
Arayış ve seçimler, kaybolduğumuz yerde neyi seçeceğimize karar verme cesareti.
Cevaplar vaat etmiyor; aksine, birlikte durmayı öneriyor. İnsanın kendine yabancılaştığı anlardan, kırıldığı yerlerden, susarak geçtiği eşiklerden doğarak.
Hepimizde bir “ruh” var ve o sürekli fısıldıyor
