“Evet, beni çok rahatsız ediyor ve kurtulmak için de akıl verilmiş; demek ki kurtulmak gerekiyor. İnsanın artık bakacak bir şeyi yoksa, bütün bunlara bakmaktan iğreniyorsa o zaman mumu neden söndürmesin?”
“Evet, nerede kalmıştım? Hayatın işkence olmadığı bir durum düşünemediğim, hepimizin acı çekmek için yaratıldığımız ve bunu hepimizin bildiği, hepimizin kendimizi aldatacak çareler uydurduğu konusunda kalmıştım. Peki gerçeği gördüğünde ne yapmak gerekiyor?”
“Kiti, başkalarının gözünde onun acınacak bir yanı olmadığını biliyordu; tam tersine Kiti, bir topluluk içinde ona insanların sevdikleri birine arada bir baktıkları şekilde, başkalarının üzerinde bıraktığı izlenimi anlamak için bir yabancının gözüyle görmeye çalışarak baktığında, onun bırakın zavallı biri olmayı, dürüstlüğüyle, kadınlara karşı biraz modası geçmiş utangaç nezaketiyle, güçlü görünüşü ve özellikle Kiti’ye göre etkileyici yüzüyle çok çekici biri olduğunu kendi kıskanç huyu açısından korkuyla görüyordu.”