Postaneden çıkıyorum.Metroya giriyorum.Metroda yürüyen merdivenlerde bir kadın önümde.Bir yanında üç, diğer yanında altı yaşlarında iki erkek çocuk var.Çocuklar put gibiler.Hareket etmeden hareket ediyorlar.Başları sürekli önlerinde.Yere bakıyorlar, kadının elinden tutarak.Nerede görsem tanırım bu hareket etmeden hareket etme halini.Korku dolu çocukların içleri.Yüzlerini görmüyorum, arkadan bakıyorum onlara; ama nerede görsem tanırım bu korku dolu olma halini.Yürüyen merdivenlere ilk adımını attığında, zaten put gibi duran çocukların kafasına eliyle vuruyor kadın.Sert bir vuruş değil bu.Acıtıcı da değil muhtemelen. Ama çok, çok gurur kırıcı.