Seda Özdemir
@sedaykn
Şu anda okuduğu kitap
“Ayaklarımızın altında bir zemin yok artık. Bir çatımız da. Gelecek yok. Geçmişin izleriyse çoktan silinmeye başladı. Aşk, bize bu sonsuz boşlukta ev olacak tek şey.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yeşil Mürekkep – Bir Aydının Susturulma Hikâyesi
Sabahattin Ali’nin hayatını biliyordum ama bu kadar yakından, bu kadar çıplak hâliyle okumak insanın içini acıtıyor. Bir aydının yalnızca eleştiri yazıları yazdığı için hapislerde süründürülmesi, sürekli baskı altında yaşaması ve sonunda öldürülmesi gerçekten çok sarsıcı.
Kitap boyunca en çok hissettiğim duygu çaresizlikti. Sabahattin Ali’nin kalemi dışında hiçbir gücü yoktu ve o kalem yüzünden hep cezalandırıldı. Ne doğru bildiğinden vazgeçti ne de susmayı seçti. Bunun bedelini ise yalnızlıkla, işsizlikle, hapishanelerle ve sonunda hayatıyla ödedi.
Beni en çok yaralayan şey, onun ne kadar yalnız bırakıldığı oldu. Yaşarken korunmayan, değeri anlaşılmayan bir yazar… Ölümünün bile karanlıkta kalması, insanın boğazında bir düğüm bırakıyor. Bu sadece bir yazarın hikâyesi değil; bir ülkenin kendi aydınına neler yapabildiğinin acı bir özeti.
Yeşil Mürekkep bana şunu düşündürdü: Düşünen, sorgulayan insanlar susturuldukça toplum da biraz daha sessizleşiyor.
Ama kitapta bir bölüm var ki içime en çok orası dokundu. Sabahattin Ali, Halikarnas Balıkçısı, Bedri Rahmi, Erol Güney, Melih Cevdet Anday ve Necati Cumalı… “Macera teknesi” dedikleri bir tekneyle çıktıkları o tatil… Denizin ortasında, gündelik korkulardan uzak, Nazım’dan şiirler okudukları o anlar. Sanki her şey bir anlığına duruyor. Ne baskı var ne korku. Sadece dostluk, deniz ve şiir.
O bölümü okurken insan istemeden düşünüyor: Keşke orada kalsalardı.
Keşke o tekne hiç kıyıya yanaşmasaydı.
Keşke şiir okunan o an, hayatın geri kalanına galip gelseydi.
Teknenin makinesi çalışmaya başlar başlamaz ağabeyi ve ustası Nâzım’ın şiirini okumaya koyuldu genç adam. Bağır bağır bağırıyordu:
“Güzel günler göreceğiz çocuklar
güneşli günler
göre-
-ceğiz...
Motorları maviliklere süreceğiz çocuklar
Işıklı maviliklere
süre-
ceğiz...”
“Ah be koca Nâzım” dedi zarfı yazarken bilmem kaçıncı kez.
“Şu an inan ki, senin dostun olmakla değil, sadece seninle aynı devirde yaşamış olmakla övünüyorum.”