Farklı düşünüyoruz diye birbirimizin kuyusunu kazmak yalnızca düşmanlarımızın işine yarar.
Reklam
Raşit öldü.
Meryem şahadet getirdi.
Kabil yeniden yeşerdi.
Ve Leyla Tarık'a kavuştu.
Daha sonra, kızın üzerine çıktı, tek kelime etmeden boşaldı; bileklerine indirdiği tumban sayılmazsa, bütünüyle giyinikti şiddetli, azgın sallantısı bitince yana devrildi, birkaç
dakika içinde de uyudu.
Ne diyorlar, peki?
"Küreklere asılmış Günah Irmağı'nın sularında ilerlediğimizi'' dedi Tarık.
"Bir dilim iffetsizlik Pastasını bölüştüğümüzü."
Leyla ona ayak uydurdu: "Günahkârlık Faytonu'nda doludizgin yol aldığımızı"
"Zındıklık Kurma'sı pişirdiğimizi."
Kahkahaları koyuverdiler. Sonra Tarık, saçlarını iyice uzadığına değindi. "Çok hoş,'' dedi.
Leyla kızardığı için kendine kızdı. "Konuyu değiştiriyorsun.''
"Konumuz neydi ki?''
Sırrını rüzgara fısıldarsan, ağaçlara söylediği için suçlayamazsın.
Reklam