Sefa Ağca

Sefa Ağca
@sefagca
KSÜ-Türkçe Öğretmenliği KSÜ-Sosyal Bilgiler Öğretmenliği
Öğrenci
Üniversite
Kahramanmaraş
Kahramanmaraş, 20 Şubat 1999
12 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ceza çekmenin insanı arındırıp temizleyen bir yanı vardı. İnsanın hakkaniyetli bir Tanrı'ya ettiği dua “Günahlarımızı bağışla” değil de, “Yaptığımız kötülükler için bizi cezalandır” olmalıydı.
Sayfa 254·Kitabı okudu
Reklam

Sefa Ağca

, bir kitap okudu
Puan vermedi·280 syf.·
28 saatte okudu
·
2021 24. kitabı
Oscar Wilde
8.2/10 · 99,2bin okunma
"Seni tanımadan önce benim için varsa yoksa tiyatroydu. Yalnızca sahnedeyken yaşadığımı hissediyordum. Tek gerçek tiyatro sanıyordum. Bir gece Rosalind, diğer gece Portia oluyordum. Beatrice’in sevinciyle mutlu oluyor, Cordelia’nın acısıyla kederleniyordum. Oynadığım her şeye inanıyordum. Benimle sahneye çıkan şu alelade insanlar gözüme Tanrı gibi görünüyordu. Şu boyalı dekorlar bütün dünyamdı. Tek gördüğüm gölgelerdi ve onları gerçek sanıyordum. Sonra sen çıkıp geldin canım sevgilim, gelip beni ruhumun zindanlarından kurtardın. Bana gerçeğin ne olduğunu öğrettin. Hayatımda ilk defa bu gece bütün bu gösterinin ne denli yüzeysel, sahte ve aptalca olduğunu anladım. İlk kez bu gece Romeo’nun aslında çirkin, yaşlı ve boyalı, meyve bahçesindeki ay ışığının sahte, sahne dekorunun adi olduğunun farkına vardım. Sahnede söylemek zorunda kaldığım sözler gerçekten uzaktı, o sözler bana ait değildi, aslında söylemek istediklerim onlar değildi. Sen beni çok daha yüce bir şeyle tanıştırdın; özünde sanatin sadece bir yansımadan ibaret olduğunu anladım. Gerçek sevginin ne olduğunu anlamamı sağladın. Sevgilim! Canım!
Sayfa 100·Kitabı okudu
Kaçta kaçın benim? Kanımda, kafamda sen varsın. Sesin yetmiyor bana. Seni bütün olarak istiyorum, etinle, iskeletinle, rüyalarınla bütün. Ve yalnız benim olarak. ... Biliyorum ki, benimsin, yalnız benim, ebediyen benim. Dudaklarım, dudaklarına, tenim tenine, ruhum ruhuna alevden harflerle damgasını vurmuştur. Bu damgayı ancak ölüm silebilir.
Sayfa 31 - JURNAL 2·Kitabı okudu
Lamiam, sesin yaralı bir ceylanınkine benzemesin. Ümitle, güvenle kıvılcimlaşsın. ... Kuşkularından soyun, acılarını yen ve bekle. Ölelim, diyorsun. Yaşayamazsak ölelim. Kendini bırakma ümitsizliğe, sen benim kuvvetim, sen beni hayata bağlayan neşe.
Sayfa 29 - JURNAL 2·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam