O günden sonra bu benim tipik hayat görüşüm oldu: Kuvvetle özlemini duyup hayal gücürole aşın bir şekilde güzelleştirdiğimşeylerle her karşılaşmamda elimden başka bir şey gelmediğinden kaçıp gitmeyi alışkanlık edindim.
Sonsuza dek dışlanmış olmanın kederi düşlerimde hep bu insanlara ve hayatlarına duyduğum kedere dönüşüyordu, kederimle varoluşlarına katılmaya çabalıyordum sadece.
O sırada anladığım ya da anlamış olduğumu sandığım şey neydi? Yıllar sonrasının motifi, "günahın ilk görüntüsü olarak pişmanlık" burada ilk izlerini mi bırakmıştı? Yoksa o an bana yalnızlığıının aşkın gözlerine ne kadar garip görüneceğinin dersini mi veriyor, aynı zamanda da bana, aşkı karşılamada ne kadar yetersiz olduğumu mu anlatıyordu?
Rabiə başqa bir şeirində yazır:
Özümü sevəndə sevincimi səndə tapıram,
Hər şeyə, hər kəsə kor oluram.
Sənə layiq sevgimdə pərdə qalxır, mən sənə baxa bilirəm
Ancaq həm bunda, həm onda şöhrət mənim deyil,
Bunun da onun da şöhrəti bir tək sənindir.