“Yara izleri,yaşadığın ve hayatta kalacak kadar güçlü olduğun anlamına gelir.” Başımın tepesini öptü. “Sen onlarla yüzleşebilecek hâle gelene dek yara izlerinin her birine tapacağım,Lenochka.”
Reklam
çok sapkın bir kitaptı ve maalesef ki bu kahrolası sapkın kitabı sevdim.konu baya iyi,ilgi çekici.şu görsel ikiz olayı ve son sayfa falan.onun dışında toxic maskülenite ve ataerkil ögelerle dolu bir kitap.18 yaş altı veya ergenlik dönemini tamamlamamış hiçkimsenin eline geçmemesi lâzım yoksa çok yanlış şeyler romantize edilebilir.
adrian çok leş karakterdi bu arada,genel olarak kitabı okumak ne kadar sarıyorsa buna zıt olarak,geçen olaylar da o kadar leşti aslında.büyük ihtimal dark romance olmasından kaynaklı (mutlaka öncesinden böyle kitaplar okumuşumdur ama dark romance olduğunu bilerek okuduğum ilk kitaptı.)sevgiye dair hiçbir durum yoktu,adrian takıntılı bir kafada winter ise stockholm sendromundaydı.ve böyle şeylerin romantize edilebilmesi kötü.yazarın anlatımını sevdim,bıktıran uzun betimlemeler yerine direkt saadede gelen yalın anlatım vardı.kitabın bin tane oluşturalabilecek teoriye açık olması ve beyin fırtınası yaptırmasını da sevdim.bazı şeyler öngörülebilirdi ama olur o kadar.sonunu da az çok kestirebilmeme rağmen yine şok etkisi yaşattı.ikinci kitap baştan başlıyormuş direkt üçüncü kitaba atlasam bir şey kaybeder miyim?…SPOILER- yani eğer winter gerçekten lia ise o makineye bağlı yatan kişi kimdi ve winter’in evsizlik&balerinlik vs anıları kime ait o zaman??tamamıyla mindfuck bir sondu,bayıldım ve çatlayacağım.
bu kitabı beğenmediğim için çok suçlu hissediyorum :/
aslında kesinlikle depresif ruh halinde okunmaması gereken bir kitap ama benim mutsuz zamanıma denk gelseydi kitabı severdim diye düşünüyorum.normal ruh haliyle okuyunca çok bayıyor bu kadar karamsar şeyler.
Reklam